پلمپ اعتدال بر انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران باقی ماند

By سحام, in يادداشت ها on . Tagged width: ,

Hormoz-Sharifan-Sahamnews2

» هرمز شریفیان
سمن‌ها و سازمان‌های مردم نهاد یکی از عامل‌های پی‌گیری خواسته‌ها و مطالبات طبقات گوناگون جامعه هستند که در عین حال می‌توانند مطالبات صنفی گروه‌ها و شغل‌ها را به صورت سیستماتیک و قاعده‌مند، دنبال کنند.
«انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران» هم یکی از همین سمن‌ها یا نهادها محسوب می‌شود که قرار بود مطالبات صنفی یکی از مظلوم‌ترین و آسیب‌پذیرترین قشرهای جامعه‌ی ایران یعنی روزنامه‌نگاران را پی‌گیری کند.
انجمن در بدو تاسیس و در دوره‌ی اصلاحات دست به اقدامات گسترده‌ای زد، تجمیع روزنامه‌نگاران مستقل و غیرمستقل از سراسر کشور زیر یک چتر، برگزاری کارگاه‌های آموزشی، دنبال کردن مشکلات بیمه‌ای و بیکاری و موارد مختلف دیگر از مجموعه کارهای پی‌گیری شده توسط این انجمن بود.
یکی از اهداف مهمی که دولت نهم پس از روی کار آمدنش برای خود ترسیم کرد، فروپاشی و بر زمین زدن انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران بود. موازی‌سازی، بدیل‌سازی و کارشکنی‌های پرشمار اداری از مواردی بود که این دولت قانون‌شکن و وزارت تعاونش برای از بین بردن این نهاد صنفی به‌کار بستند.
پس از دستکاری گسترده‌ی آرا در انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ و سرمستی دولت دهم از پیروزی دروغین و توهم وارش ـ این‌بار قاضی سابق دادگاه مطبوعات در پست جدیدش که به‌خاطر خوش خدمتی‌ها به وی پیشکش شده بود، این انجمن را پلمپ کرد و به‌طور رسمی به فعالیت ظاهری اعضای آن پایان داد.
آنچه طی دوران سیاه آن دو دولت بر سر انجمن صنفی روزنامه‌نگاران و اعضای آن آمد قابل پیش بینی بود. دولتی که فسادهای مالی و اخلاق‌اش آنچنان بروز و ظهور پیدا کرد و پرونده‌ی اختلاس‌های مالی‌اش تا پای معاون اول و معاون اجرایی رییس جمهورش هم کشیده شد، طبیعی بود که با روزنامه‌نگاران برخوردهای قهری و جزمی داشته باشد و در برابر مستقلان این حوزه، موضع انفعالی آن‌هم از سر بیچارگی بگیرد.
با روی کار آمدن اعتدالیون و دولت یازدهم این امید دردل اهالی و صحابه‌ی مطبوعات جوانه زد که دولت تدبیر و امید با آن کلید معروفش قادر خواهد شد تا قفل انجمن صنفی روزنامه‌نگاران را بگشاید تا اهالی این حوزه هم بتوانند به خانه و کاشانه‌ی خود بازگردند و دست کم مطالبات صنفی خود را از مجاری قانونی پی‌گیری کنند اما وزیر «اعتدال» هم دست‌کمی از وزیر «مهرورز» نداشت و درب این نهاد مدنی ـ صنفی طبق روال گذشته پلمپ ماند.
امیدواری‌ها آن بود که در آستانه‌ی روز خبرنگار و در سال آخر تکیه «روحانی» بر کرسی ریاست جمهوری، تغییری در روند برخورد با روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه رخ دهد اما این تغییر هم مسکوت ماند تا دولتیان نشان دهند که هر رنگ و جهتی که داشته باشند با خبرنگار و روزنامه‌نگار جماعت میانه‌ی خوبی نداشته، ندارند و به احتمال زیاد نخواهند داشت.
۱۷ مرداد امسال نیز مانند سال‌های پیش در انزوا و مظلومیت گذشت و اهالی رسانه همچنان با مشکلاتی مانند بی‌کاری، نداشتن بیمه، زندان و تبعید روبرو هستند و دولت اعتدال هم باری از شانه‌های نحیف آنها برنمی‌دارد و گمان می‌رود عزمی هم برای برداشتن آن ندارد.
دولت‌هایی که پشتوانه‌ی مردمی ندارند و می‌دانند که ندارند ـ دغدغه‌ای هم برای وجود یا عدم وجود رسانه‌های آزاد ندارند و همان «پروپاگاندای عزیز» برایشان کفایت می‌کند اما دولت‌های «رای‌آور» و می‌شود گفت نیمه مردمی در بزنگاه‌های حیاتی، آنجا که در میان چنگال بی‌قانونی و اقتدارگرایی دست‌وپا می‌زنند؛ همراهی جز رسانه‌ها ـ به‌خصوص روزنامه‌ها و روزنامه‌نگاران مستقل ندارند.
وقتی روزنامه‌نگاران در زمان حکومت دولتی که دم از حمایت رسانه‌ها می‌زند، تهدید و تحدید می‌شوند ـ زنگ خطر برای همان دولت به‌صدا در آمده است چرا که وقتی جریان اقتدار، روزنامه‌نگاری مستقل را نیمه ساکت و نیمه فعال کند(از آن جهت نیمه ساکت و نیمه فعال چون ساکت مطلق نخواهند شد) آنگاه به سراغ دولت برآمده از آرای مردم می‌رود و فعل مطلق سکوت و انزوا را با قدرت تمام برایش صرف خواهد کرد.