ابتکار در دست «ابتکار»

By سحام, in يادداشت ها on . Tagged width:

hormoz-sharifan-sahamnews2

» هرمز شریفیان

سیاست در ایران از حوزه‌هایی است که همه‌ی مردم را درگیر خود کرده است. بحث و جدل‌های سیاسی از پایین ترین سطوح جامعه تا رده‌های بالای حاکمیت جاری و ساری است و آنچه در این رهگذر عاید مردم شده تنها، دست‌های خالی آنها است.
غرق شدن در حوزه‌ی سیاسی آنچنان گریبان همه را گرفته که بسیاری از مدیران و دانشگاهیان را از مقوله‌های حساس‌تر و بحرانی‌تر غافل کرده و دورنمای توسعه و پایداری آنچنان مغفول مانده که صدا و اشک دلسوزان این عرصه را در آورده، عرصه‌ای که امروزه در تمام کشورهای جهان در اولویت دولت‌ها قرار دارد؛ محیط زیست!
با روی کار آمدن دولت روحانی بسیاری از معادلات رقبا برهم ریخت و هنگامی که چوب‌ها در کف خیابان کارایی خود را از دست دادند، لای چرخ دولت گذاشته شدند. اتهام‌زنی به وزرا، کتک‌زدن وکلا و شایعات بزرگ و کوچک، از سخیف گرفته تا ناجوانمردانه، یکی یکی دولتیان را نشانه گرفت و در این میان معصومه‌ی ابتکار به دلیل «زن بودن» و «اصلاحاتی» بودن، هجمه‌های بیشتری را به‌خود دید و البته می‌بیند.
دستاویز این هجمه‌ها، دسته‌گل‌های به آب داده‌ی دولت قبلی است و بحران‌های پیش آمده به‌دلیل ناکار آمدی‌های اسلاف، از «معصومه ابتکار» مطالبه می‌شود. «ابتکاری» که ابتکارعمل در دستانش نیست و خشکی دریاچه‌ی ارومیه، زنده‌رود، ریزگردها و …امروز برگردن رییس سازمان محیط زیست افتاده که نه‌تنها بودجه‌‌ای خنده‌دار برای این سازمان در نظر گرفته شده بلکه رسانه‌ی ملی هم از پوشش اخبارش می‌گذرد.
بلایای طبیعی و غیرطبیعی آنچنان گریبان محیط زیست را گرفته که ابتکار اگر تنها ویرانی‌های هشت ساله‌ی «دولت هاله‌های نور» را رفع و رجوع کند باید به او نشان درجه یک لیاقت و شجاعت داد آن‌هم با این وضعیت ناهنجار بودجه و نداشتن اهرم‌های اجرایی که در دست وی نیست پس، نباید توقع داشت که رییس سازمان حفاظت از محیط زیست با دست بسته و بدون ابتکارعمل کاری از پیش ببرد.
وقتی شماری از مدیران و مسوولان دولتی چه سابق و چه اکنون هنوز درک درستی از بحران‌های زیست محیطی کشور ندارند و هنوز نمی‌دانند که قطع تنها یک درخت، شکار یک جانور، کم آب شدن یک تالاب و …چه خسارت‌های جبران ناپذیری به چرخه‌ی زندگی مردم می‌زند نمی‌توان توقع داشت که یک سازمان و رییس‌ آن، دست و پا بسته کاری از پیش ببرند.
شاید بروز همین بحران‌های پیاپی است که حسن روحانی دولت خود را دولت محیط زیست نامید و درک کرد که بدون نگاه کارشناسی، فرهنگ‌سازی، هزینه‌‌های مادی و معنوی و … نمی‌توان به نزدیکی توسعه‌ی پایدار هم رسید چه آنکه بتوان از آن حرف زد.
شاخصه‌های اقتدار یک کشور تنها اقتصاد و توان نظامی و تسلیحاتی نیست. ساخت موشک و بالا بردن توان دفاعی از اهم وظایف یک حکومت است چون تنها در سایه‌ی امنیت می‌توان به پیشرفت و توسعه رسید اما اگر نگاه به محیط زیست در همین زاویه‌های فعلی بماند و اگر مدیران کلان کشور اقدامی همه جانبه، کارشناسانه و البته عاجل برای محیط زیست نکنند تا بیست سال دیگر چیزی روی زمین باقی نمی‌ماند که برای حفاظت از آن بخواهد موشکی به هوا برود.
حساسیت روی یمن، سوریه و لبنان خوب است و نبرد با تکفیری‌ها در حال حاضر، تدبیری امنیتی – راهبردی _ تکلیفی است اما جنگ در این جبهه‌ها نباید مسوولان کشور را از دشمن ساکتی که درون مرزها است غافل کند. دشمنی که اگر جدی گرفته نشود آثار به مراتب مخرب‌تر و زیانبارتری از خصم بیرون مرزها دارد دشمن قداری که می‌تواند علاوه‌بر خسارت‌های جانی، ضررهای مالی بی‌شماری بزند و ثروت‌های ملی را نابود کند.
حال اگر جریان اقتدار درون کشور سر ناسازگاری با ابتکار آن‌هم به خاطر جهت‌گیری‌های سیاسی دارد نباید دق و دلی خود را سر محیط زیست آوار کند و دست در دست دشمن داخلی(بی‌فرهنگیِ محیط زیستی و …) داده و پیرامون زندگی ما را نیست و نابود کند.
شاید لازم باشد «سید محمدخاتمی» مانند زمستان پارسال که در مواقع بحرانی ویدئویی چند ثانیه‌ای منتشر می‌کند این بار با موضوع محیط زیست دست به این کار بزند تا موج مردمی و حامی این پیام، جامعه را به حرکت وا دارد چرا که اهمیت بحران‌های امروز محیط زیست نه‌تنها کمتر از انتخابات هفتم اسفند نیست بلکه از جهاتی بسیار مهم‌تر و حساس‌تر است.
یا امیدوار باشیم روسای جمهور دول همیشه متخاصم بر علیه توسعه و پیشرفت محیط زیست در ایران کاری کنند و حرفی بزنند تا برخی از سر معاندت با آنان هم شده نگاهی مهربانانه به مقوله‌ی محیط زیست میهن خود داشته باشند.