مهم‌تر از انتخابات، امانتداری است

By سحام, in نبشه on . Tagged width: ,

Hormoz-Sharifan-Sahamnews2» هرمز شریفیان

هرچه به روز هفتم اسفند نزدیک می‌شویم فضای انتخابات در کشور وارد مرحله‌ی تازه‌ای می‌شود و کارآمدی یا ناکارآمدی نمایندگان و گمانه‌زنی‌های گوناگون، نقل محافل، رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی است.
در این میان انتخابات مجلس خبرگان اهمیت به مراتب بیشتری نسبت به پارلمان دارد چراکه احتمال دارد انتخاب و تعیین رهبر بعدی جمهوری اسلامی و یا حتا تعریف و اجرای شکل مدیریت کلان کشور، توسط مجلسی که قرار است تشکیل شود ـ صورت بگیرد.
با رد صلاحیت “سیدحسن خمینی”، برجسته‌ترین چهره‌های اعتدالیون به خطی می‌رسند که یک سرش “هاشمی رفسنجانی” و سر دیگر آن “حسن روحانی” است. اوضاع در این میان برای روحانی از اهمیت ویژه‌تری برخوردار است چراکه وی در صورت راهیابی به مجلس خبرگان، سکان قوه‌ی مجریه را نیز همزمان، در دست خواهد داشت.
در همین حال موضوع صحت و صیانت از آرای مردم در انتخابات موضوع بسیار حساسی است که رسانه‌ها، نامزدها و افکار عمومی داخل و خارج برروی آن تمرکز خاص دارند و دست بر قضا، برگزاری، شمارش و در مجموع پروسه‌ی اصلی اجرای آن برعهده‌ی وزارت کشور دولت تدبیر و امیدی است که ریاست آن را رییس جمهوری برعهده دارد که در عین حال کاندیدای ورود به مجلس خبرگان رهبری است.
در تاریخ جمهوری اسلامی همیشه تعیین وزرای سه وزارتخانه‌ی کلیدی زیر نظر مستقیم رهبر بوده و هست. آنچه در خلال گفت‌وگوهای هسته‌ای قابل لمس بود، حمایت “آیت‌الله خامنه‌ای” از “محمدجواد ظریف” و وزارت خارجه بود و کلیت عملکرد این وزارتخانه بارها مورد تایید رهبر قرار گرفت.
“سیدمحمود علوی” نیز وزارت اطلاعات را از حاشیه‌هایی که در دولت‌های قبلی پیرامون این وزارتخانه بود دور کرد و مانند یک وزیر اطلاعات و به‌واسطه‌‌ی شغل‌اش کمتر جلوی دوربین‌ها رفت و توانست فضایی آرام و دور از تنش‌های پیشین را بر وزارتخانه‌ی مطبوعش حاکم کند.
می‌ماند “رحمانی‌فضلی” و وزارت کشور که در این دو سال و اندی آنچنان خودی نشان نداده و شاید مهمترین وظیفه‌اش که ممکن است در تاریخ ثبت شود برگزاری صحیح چنین انتخاباتی است که تاثیر فراوانی روی آینده‌ی کشور و سرنوشت جوانان این مرز و بوم دارد.
وزارت کشور وظیفه دارد شائبه‌ها را از بین ببرد و صیانت از امانت مردم را همان حق‌الناسی بپندارد که این روزها همه در فکر حفظ و نگهبانی از آنند. این وزارت‌خانه باید طی یک هفته‌ی باقیمانده، سازوکار برگزاری، شمارش، انتقال به ستاد انتخابات و اعلام آرا را به‌طور شفاف با مردم در میان بگذارد و با توجه به ناامنی‌های گذشته در قبال صندوق‌ها، خیال رای دهندگان را از آنچه قرار است به‌طور حقیقی از صندوق‌ها خارج شود را راحت کند.
آنچه مشخص است این است که رد صلاحیت‌ها تا حدود زیادی انگیزه‌های لازم برای شرکت در انتخابات را از میان برده و در این میان آنچه فضای انتخابات را قابل اطمینان می‌کند، اعتماد به خروجیِ صندوق‌ها است.
از سوی دیگر، وظیفه‌ی دولت تدبیر و امید نیز بسیار خطیرتر از دولت‌های پیشین است چرا که اگر این دولت بتواند پس از انتخابات سر خود را بالا بگیرد و آرای مردم را همانطور که پاک تحویل گرفته ـ پاک تحویل دهد، دیوار بی اعتمادی‌ بین نظام و مردم را کوتاه‌تر از همیشه کرده است.
اما اگر این دولت نتواند از پس این مهم بر آمده و از پس شعبده‌بازی‌هایی که نورچشمی‌ها را از بیرون صندوق‌ها وارد مجلس می‌کند، بر آید؛ ضربه‌ای جبران ناپذیر به مشروعیت نظام و محبوبیت دولت خواهد خورد که تمام رشته‌های دولت اصلاحات و دولت تدبیر و امید پنبه می‌کند و فضای کشور حال و هوای سرد، بی‌انگیزه و متشنج بین سال‌های ۸۴ تا ۹۲ را خواهد گرفت.