میردامادی، اخلاق سیاسی و نگاه انسانی

Mohsen-Mirdamadi-saham-news» عبدالله مومنی

آقای دکتر محسن میردامادی پس از گذران شش سال حبس آزاد شد، حکم بدوی دادگاه قاضی صلواتی برای دبیرکل حزب مشارکت شش سال بود. در سال ۸۸ و اوایل سال ۸۹ که احکام زندانیان سیاسی صادر می‌شد، عمدتا با درخواست اعتراضی که توسط زندانی و یا وکیل‌اش صورت می‌گرفت احکام زندان ولو در حد یک‌سال تقلیل می‌یافت، اما در این میان بودند افرادی مثل آقای میردامادی و آقا مصطفی تاج‌زاده مظلوم که برای به رسمیت نشناختن بی‌دادگاه‌های کودتا حاضر به اعتراض به حکم سراپا غیرقانونی و ظالمانه‌شان نشدند.

آقا محسن و آقا مصطفی دو چهره شاخص حزب مشارکت که از نخستین بازداشت‌شدگان پس از انتخابات بودند سرنوشتی تقریبا یکسان داشتند – چه در حکم زندان و در حساسیتی که نهادهای قدرت نسبت به گذران تمام مدت احکام زندان‌شان داشتند ـ وچه در عدم برخورداری از امکانات قانونی نظیر کمترین مرخصی‌ها نسبت به سایرین ـ به استثنای معدودی ـ عموم زندانیان از این حقوق برخوردار بودند، با این اوصاف اگر چه بر این باورم که مظلوم‌ترین زندانی جنبش سبز کسی نیست جز مصطفی تاج‌زاده که الحق و الانصاف صبوری و ایستادگی‌اش بر آرمان حق انتخاب آزاد(چه در دوران مسئولیت‌های اصلاح‌طلبانه‌اش و چه در زندان مسئولانه‌اش) که به‌رغم اعمال هرگونه محدودیت‌های غیرانسانی، توانی «مصطفی‌گونه» می‌خواهد که امیدوارم در این ایام مبارک هرچه زودتر شاهد آزادی سرافرازانه‌اش باشیم.

در این میان اما بخت ما را یار بود که به‌رغم دوری و فاصله‌ای که تا فضای پیشا ۸۸ با دوستان اصلاح‌طلب داشتیم، افتخار داشتم در کنار آقای میردامادی چهار سال از زندانم را بگذرانم که در این مدت جدای از هم‌فکری وهم تحلیلی‌هایی که حاصل شد برایم درس‌آموزی‌های زیادی را نیز به همراه داشت، آقای میردامادی جدای از ویژگی‌های ذاتی منحصر به فردی که داشتند اما پای‌بندی‌اش درعمل به عقل جمعی و تلاش خستگی ناپذیرش برای تشکیلات کم مانند بود.

اخلاق سیاسی، صداقت، صبوری و مدارا، تسامح و رواداری و ایمان قوی و محکم‌اش به اصلاحات جایگاهش را در بین همه طیف‌های سیاسی و سلیقه‌های درون زندان متمایز و به نوعی ارتفاع داده بود. داشتن جایگاهی خاص و قابل اتکا برای زندانیان سبز و سیاسی که مسئولانه و مومنانه دفاع از حقوق و حریم مظلومان زندانی را سرلوحه خویش قرار داده بود، «آقا محسن» را به مرجعی بی‌همتا برای زندانیان بدل ساخت که در ایام کوتاه مرخصی‌هایش فقدان هم‌فکری‌های دلسوزانه و شم مدیریتی ارزشمند و مشاورهای صادقانه‌اش با پدیداری مشکلات بر هم‌بندیان‌مان عیان می‌شد.

نوع نگرش آقای میردامادی در زیست مشترک زندان «انسان محور» بود، به رغم داشتن پرنسیب‌های یک سیاست‌مدار برجسته و قرار گرفتنش در محوریت یکی از کانون‌های موثر سیاسی داخل کشور و داشتن مرزبندی‌های روشن سیاسی و هویتی اما در مناسبات صنفی درون زندان اهتمامش معطوف به حقوق انسانی همه زندانیان به‌رغم تفاوت‌ها بود، از جایگاه و توانش برای کاستن از مرارت‌های خویش بهره نمی‌برد بلکه مهم‌ترین دغدغه‌اش تقلیل مرارت‌های جمعی زندانیان بود.

با آزادی‌اش از زندان جسم، اگرچه جسم و تن رنجورش نشان از شش سال تحمل ستم را دارد اما فکر و روح آزاده‌اش تعالی یافته است که بی‌شک در شرایطی که ساختارهای سیاسی ما از فقر فکر رنج می‌برند. امید آن‌که درایت و عقلانیتی ایجاد شود که بتوان از این فکر و روح متعالی برای جامعه استفاده کرد.

منبع: فیس بوک نویسنده