در زندان کشته شویم دنیا می‌فهمد چه سر ما آورده‌اند

Naghmeh-shahsavandi-shirazi-saham-newsفرشته قاضی- آن‌چه می‌خوانید همه متن مصاحبه‌ای که با نغمه شاهسوندی شیرازی انجام داده‌ام نیست؛ فعال سایبری که خود می‌گوید تنها جرم‌اش، شهروند خبرنگاری بوده و این‌که درباره وضعیت زندانیان، اعدام‌ها و اتفاقاتی که روزمره می افتد در چند صفحه فیسبوکی اطلاع‌رسانی کرده است. ۷ سال و ۹۱ روز زندان، حکمی است که برای او از سوی قاضی مقیسه، قاضی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب صادر شده و پورعرب، قاضی دادگاه تجدیدنظر بدان مهر تایید زده است با اتهاماتی چون تبلیغ علیه نظام، اهانت به آیت‌الله خمینی و آیت‌الله خامنه‌ای و هم‌چنین انتشار تصاویر مبتذل.

در متن حکم نغمه شاهسوندی آمده است: در خصوص فعاليت تبليغى عليه نظام مقدس جمهورى اسلامى مستنداً به ماده ٥٠٠ قانون مجازات و ١٣٤ به تحمل ٢ سال حبس به احتساب ايام بازداشت، در خصوص اهانت به حضرت امام و رهبر مستنداً به ماده ٥١٤ قانون مجازات اسلامى به تحمل ٣ سال حبس، در خصوص انتشار تصاوير مبتذل از طريق سامانه رايانه مستنداً به ماده ١٤ قانون جرايم رايانه‌اى به ٢ سال حبس و در خصوص انتشار تصاوير مبتذل به تبصره يك ماده ١٤ قانون جرايم رايانه‌اى و ماده ١٣٤ قانون مجازات اسلامى به تحمل ٩١ روز حبس محكوم مي‌شود.

به دلیل شرایط خاص فعلی نغمه شاهسوندی بخش‌هایی از مصاحبه او به امانت می‌ماند برای روزگار مناسب. او یکی از ۸ فعال سایبری است که سال ۹۲ بازداشت و درمجموع به ۱۲۸ سال زندان محکوم شده‌اند. امیر گلستانی به ۲۰ سال و یک روز، مسعود قاسم‌خانی به ۱۹ سال و۹۱ روز، فریبرز کاردارفر به ۱۸ سال و ۹۱ روز، امین(فرید) اکرمی‌پور به ۱۳ سال، مهدی ری‌شهری به ۱۱ سال و رویا صابری‌نژاد نوبخت به ۲۰ سال و یک روز زندان محکوم شده اند. مسعود سیدطالبی ابتدا به ۱۵ سال و یک روز محکوم شده بود که ۵ سال دیگر به حکم او اضافه شد و در مجموع به ۲۰ سال حبس محکوم شد. رویا صابری‌نژاد نوبخت در زندان قرچک ورامین زندانی است و بقیه در بند ۷ زندان اوین به سر می‌برند. نغمه شاهسوندی شیرازی اما قبل از برگزاری دادگاه و با قرار وثیقه از زندان آزاد شده است.

نغمه شاهسوندی شیرازی در این مصاحبه از بازجویی‌ها، توهین‌ها، تحقیرها و تهدیدهایی سخن می‌گوید که در بند ۲ الف سپاه متحمل شده و فشارهایی که بر خانواده او و سایر هم پرونده‌ای‌هایش وارد شده و این‌که: خانواده‌ها باید ترس را دور بریزند، باید بلند شوند، بگویند اصلا بچه‌های ما را بکشید اما چنین چیزی تحویل ما ندهید. حداقل دنیا بفهمد چی بر سر ما می آید. این‌همه گمنام، پرونده نارنجی که در کرمان گرفتند و بردند کی می‌داند اسم‌شان چیست؟ چی شدند؟ دوست‌های خود من، کی می‌داند؟ در زندان کشته شوند همه دنیا می‌فهمد. خانواده‌ها نباید بترسند، نباید پا در اوین بگذارند. این‌ها همین را می‌خواهند، اشک مادر مرا می‌خواهند. دوست دارند ما ذلیل باشیم. اصلا خانواده‌ها نروند تماس هم بگیرند بگویند بکشید بچه‌های ما را، آن موقع است که دنیا می‌فهمد چی بر سر ما می آید ولی با رفتن و التماس کردن و ضجه و وثیقه گذاشتن و.. مادران این ۸ نفر را ببینید، ما مرده بشوییم همه بفهمند. کسی می‌داند نغمه کجا است؟ هیچ‌کسی پی‌گیر وضعیت آن ۷ نفری که زندان هستند نیست، ۲ روز دیگر هم همه فراموش می‌شوند. می‌آیند، می‌برند و هیچ‌کسی نمی داند کیست، کجا است. هیچ‌کسی نمی‌فهمد، درد ما این است، درد شخصی من این است. من خیلی شکنجه دیدم، خیلی تحقیر شدم، خیلی به من توهین شد به عنوان یک زن. این‌قدر که می‌گفتم هرچی می‌خواهید می‌کنم فقط بسه، دیگر نکنید…

این مصاحبه در پی می آید.

خانم شاهسوندی وضعیت پرونده و حکم شما اکنون به چه صورتی است؟

ما ۸ نفر بودیم که بازداشت شدیم. در زمان‌های مختلف بازداشت شدیم، دوستان را زودتر از من گرفته بودند. ۲۵ فروردین دادگاه تشکیل دادند، حکم را صادر کردند و مهرماه هم تجدیدنظر گذاشتند که حکم‌ها تایید شد. با این‌حال عملا پرونده هنوز بسته نشده، می‌خواهند مسائل دیگر اضافه کنند همان‌طور که سیدمسعود طالبی را بردند و۵ سال اضافه کردند.

شما چه فعالیتی داشتید؟ چی شد شما را بازداشت کردند؟

من شغلم آزاد بود اما با چند تا از دوستان، در فیسبوک چند پیج داشتیم. کارمان این بود که درباره نقض حقوق بشر و اعدام‌ها و زندانیان می‌نوشتیم؛ شهروند خبرنگار بودیم. هیچ کدام به هیچ‌جای سیاسی وصل نبودیم؛ به هیچ ارگانی، فقط اطلاع‌رسانی می‌کردیم. سال ۹۲ شروع کردند به هک کردن پیج‌ها و ادمین‌های پیج‌ها. یکی یکی هک کردند و بازداشت کردند. از طریق ایمیل‌ها و مسیج‌هایی که به هم داده بودیم رد ما را گرفتند و ما را بازداشت کردند.

این صفحات الان روی فیسبوک است؟

نه، با گرفتن اولین نفر، پیج‌ها یکی یکی از روی فیسبوک برداشته شدند و نمی‌توانید پیدا کنید اما بیشتر ایرانی‌ها در ایران پیج «چو ایران نباشد تن من مباد» و پیج «این چه وضعشه مسئولین رسیدگی کنند» را می‌شناسند. الان هیچ‌کدام نیستند اما پروفایل‌های شخصی ما هست.

چی می‌نوشتید در این صفحه‌ها؟

از لحاظ تاریخی برگردید به سال‌هایی که ما این پیج‌ها را داشتیم؛ تمام اتفاقاتی که در ایران می افتاد را می‌نوشتیم، در کنارش کاریکاتور هم داشتیم که بابت آن‌ها اتهام توهین به سران سه قوه و رهبر و آقای خمینی را زدند. یکی از دوستان شاعر بود و شعر می‌گفت، موضوع این نبود که ما بخواهیم جمهوری اسلامی را از جا بکنیم. در توان ما نبود، ما برانداز نبودیم، شهروند خبرنگار بودیم که صحنه‌ای را می‌دیدیم، فیلم یا عکس می‌گرفتیم و توی صفحات می‌گذاشتیم. بابت این‌ها اتهام تبانی علیه نظام و انتشار تصاویر مبتذل و تشویش اذهان و توهین به مقدسات و اتهامات دیگری زدند. مثلا می‌گفتند چرا آقای جنتی با این کاریکاتور است، چرا آقای خمینی را کاریکاتور کردید یا آقای خامنه‌ای را و همین را کردند تصاویر مبتذل. البته وارد حریم خصوصی ما هم شدند. هرکسی در خانه شخصی خودش، فیلم‌های هالیوودی دارد و هرکسی طبق علاقه‌اش فیلم نگاه می‌کند، ممکن است یک فیلمی یک صحنه‌ای هم داشته باشد. این فیلم‌ها از نظر این‌ها بد و مبتذل محسوب می‌شود. چیزی نداشتند اضافه کنند به پرونده ما، می‌خواستند پرونده را جنجالی کنند این‌ها را اضافه کردند و آن بلاها را سر ما آوردند. حالا دوستان هم‌چنان در زندان هستند و من از وضعیت‌شان آگاهی ندارم.

شما چطور بازداشت شدید؟

دوستان را دستگیر کرده بودند، اما نمی‌گذاشتند ما آگاهی پیدا کنیم. خانواده‌ها را تهدید کرده بودند، من تماس می‌گرفتم اما خانواده‌ها نمی‌گفتند بازداشت شده‌اند. می‌گفتند رفته حمام یا بیرون است و گوشی را نبرده. من رفته بودم سوپرمارکت نزدیک خانه که با من تماس گرفتند که بسته پستی داری باید بیایی در خانه کارت ملی را نشان بدهی و تحویل بگیری. برگشتم خانه، کلید را که گذاشتم در را باز کنم دو آقا پشت سر من وارد شدند. پرسیدم این‌جا کاری دارید؟ گفتند بفرما بالا. رفتیم بالا دیدم سه نفر دیگر هم داخل خانه هستند با دو خانم. آن موقع مادر و عمه‌ام هم آمده بودند پیش من. گفتند حکم دستگیری و تفتیش خانه را داریم و برای من خواندند. بعد وسایل شخصی مرا برداشتند و توی راهرو به من چشم‌بند زدند و سوار ماشین کردند. اما پروازهای آن شب به خاطر وضعیت هوا کنسل شده بود، برای همین مرا به بازداشتگاه بردند البته قبل از آن مرا به دادگاه بردند برای تفهیم اتهام.

چه اتهامی تفهیم کردند؟

مرا بردند توی دادگاه ـ عذرمی‌خواهم از این ادبیات ـ اما در دادگاه به من گفت فکر می‌کنی جمهوری اسلامی این‌قدر گشاد است که امثال شما می‌خواهید نفوذ کنید؟ این تفهیم اتهام من بود! بعد مرا بردند بازداشتگاه و بعد منتقل کردند تهران. از هواپیما که پیاده شدیم چشم‌بند زدند و مرا سوار ماشین کردند و بردند اوین. مرا داخل اتاقی بردند با چشم‌بند. پشت سر من آقایان با هم حرف می‌زدند و کسی با من حرف نمی‌زد. خیلی برای من ترسناک بود خیلی سخت بود که وارد شده بودم و نمی‌دانستم چی در انتظار من است. یعنی الان می‌خواهند مرا بزنند؟ می‌خواهند چه بکنند؟ من چه باید بکنم؟ بعد یک خانمی آمد و مرا بردند بهداری اوین و سوالاتی از این دست که بیماری خاصی داری یا شکستگی داشته‌ای و… بعد مرا فرستادند بند ۲ الف. از فردای آن روز بازجویی‌های من شروع شد و تا زمانی که آزاد شدم هر روز، به جز روزهای تعطیل بازجویی می‌شدم.

با خانواده‌تان تماسی داشتید یا دیداری؟

نه دیدار اصلا نداشتم. تماس هم روزهای اول اصلا نداشتم بچه کوچک من دوسال اش بود وقتی مرا گرفتند. یک‌بار مرا صدا کردند گفتند بیا با بچه‌ات حرف بزن. درهمان زمانی‌که من اوین بودم و بازجویی می‌شدم مسائلی هم با خانواده‌ام داشتند آن‌ها را هم بازجویی می‌کردند. خواهر من خارج از کشور است، حتی از بستگانم که در خارج از کشور هستند تلفنی بازجویی می‌کردند. مادرم گفته بود که بچه‌هایش حال‌شان خیلی بد است بگذارید حرف بزنند آمدید این‌طور جلوی بچه‌ها بردید بدانند مادرشان سالم است. بعد آن هر از گاهی تلفن به من می‌دادند که با بچه‌هایم فقط حرف بزنم.

بازجویی‌ها چطور بود؟ چی می‌خواستند و چی می‌پرسیدند؟ شما چه جوابی می‌دادید؟

در آن فاصله‌ای که ما دستگیر شدیم از پیج‌هایی که ما داشتیم هر چی خودشان می‌خواستند درآورده بودند و روز اول گذاشتند جلوی من و گفتند این اتهاماتت است. اول که کی هستی و چرا اهانت کردی. به خاطر کوچک‌ترین چیزها؛ شاید یک روز دو روز به خاطر یک عکس بازجویی می‌شدم. خیلی به من توهین می‌کردند خیلی خیلی توهین می‌کردند.

چه جوری؟ چی می‌گفتند؟

حرف‌هایی که من فقط در شان خود همان انسان‌ها می دانم. توهین به یک زنی که، عذر می‌خواهم نمی‌خواهم به هیچ‌کسی توهین کنم، یک نفر را به جرم مواد مخدر بازداشت می‌کنید یا به جرم این‌که از خیابان جمع می‌کنید اما به کسی مثل من که از خانه‌ام برده‌اید هزار حرف کثیف می‌زنید، اهانت می‌کنید، از مسائل خصوصی زندگی و خانواده می‌گذارند جلوی آدم، تحقیر می‌کنند اهانت می‌کنند تهدید می‌کنند که تو که راجع به اوین فلان چیزها را نوشتی می‌خواهی الان به تو تجاوز کنیم؟ می‌خواهی همان صحنه را برایت درست کنیم؟ حرف‌های کثیفی می زنند… هیچ چیزی هم نمی توانی بگویی. طوری شده بود که روزهای آخر می‌گفتم شما چی می‌خواهید من می نویسم فقط این حرف‌ها را نزنید. شما فراتر از آن چیزی که من هستم می‌گویید، من هیچ‌یک از این کارها را نکرده‌ام، من با هیچ شبکه خارجی در تماس نبوده‌ام ما فقط چند نفر بودیم که در چند پیج فیسبوکی می‌نوشتیم. من را می زدند. خیلی بیشتر از زدن اهانت شد. سعی می‌کردند بیشتر از جرایمی که برای ما پرینت کرده بودند گردن ما بگذارند که شما به فلان گروه وصل هستید یا با فلان شبکه کار می‌کنید. یا چون یکی از دوستان ما ویزا داشت و می‌خواست سفری خارج از کشور برود می‌گفتند شما جاسوس هستید. فکر می‌کنم در زندان‌ها خیلی از آدم‌ها مثل ما هستند. از ما فیلم می‌گرفتند، از من کلی فیلم گرفتند، می‌گفتند باید یک‌جوری حرف بزنی که همه بدانند حق آمدن به فیس بوک و فضای مجازی را ندارند و اگر بیایند نتیجه این است. به من دیکته می‌کردند که باید بگویی. چقدر تحت فشار قرار دادند که از ما مستند بسازند. خیلی تهدید می‌کردند، می‌خواستند به مسائل آلوده‌تر دامن بزنند می‌گفتند شما چون یک گروه هستید که هم آقا هم خانم هستید پس شما خیلی چیزهای دیگر هم با هم دارید.

تهدید چی؟

من یک زن متاهل و مادر دو بچه بودم. همیشه وقتی در فیسبوک بودم شوهرم هم کنار من بود اما می‌گفتند هم‌گروهی تو اعتراف کرده که با تو رابطه نامشروع دارد. می‌خواستند ما را آدم‌های آلوده‌ای نشان دهند. اتهام رابطه نامشروع می زدند، هیچ مدرکی در این قضیه نداشتند فقط با فشارهای روحی، می‌گفتند اعتراف کن برو. دو بچه‌ات در خانه دارند می‌میرند و باید اعتراف کنی. دلت برای بچه‌هایت نمی‌سوزد؟ ما قول می دهیم هیاهو به پا نکنیم. می‌گفتم چطور من می توانم به چنین چیزی اعتراف کنم؟ چرا با زندگی من بازی می‌کنید؟ بعد صدا زدند که حاج آقا بیا این را ببر آن‌جا که خودش منتظر است، مثل این‌که این‌طوری بیشتر دوست دارد! خیلی حرف‌های کثیف به من می زدند راجع به رابطه جنسی من با شوهرم. هر کسی ممکن است تلفنی چیزی به شوهرش گفته باشد. اما به خاطر شنود من مثلا من گفته بودم به شوهرم که فلان چیز را بخر یا فلان دارو را بخر، این‌ها را می‌گفتند. راجع به خصوصی‌ترین قسمت‌های بدن من با هم حرف می زدند. عکس‌های خانوادگی من که یک جایی مثلا لباس‌های من پوشیدگی لازم را نداشت می‌گذاشتند جلوی‌شان و راجع به بدن من با هم حرف می زدند. من مدام تحت فشار روحی بودم از بابت این قضیه. یا مرا می‌فرستادند توی اتاقی که برو بنشین ما بیاییم. یعنی فضایی می‌ساختند که قرار است تجاوز شود. کاری با من کرده بودند که من حاضر بودم بگویم نه تنها من دارم علیه نظم و امنیت کار می‌کنم که اصلا من تروریست هستم می‌خواستم آقا را هم ترور کنم. می دانید منظور من چی است؟ جوری اعتراف گرفتند که خواسته خودشان را که ایجاد رعب و وحشت در رابطه با بحث فیسبوک بکنند در سال ۹۲.

گفتید شما را کتک زدند. چه کسانی کتک زدند و چگونه؟ به صورت مداوم بود و..

نه به صورت مداوم نبود. مثلا من داشتم می نوشتم، خب یک جایی آدم از شدت ترس می ماند یا واقعا نمی دانستم چی بگویم. هم‌نوع من آن‌جا بود می‌گفتند بنویس این را علیه آن بنویس. من نمی‌توانستم بنویسم بلند می‌شدند با یک کتابی می زدند پس گردن من. یک صندلی را زدند به کمر من، ۵ مهره من آسیب دیده. کافی بود من کمتر بنویسم یا کمتر حرف بزنم یا شل برخورد کنم اصلا فرصت دفاع به من نمی دادند می‌گفتند ما دیکته می‌کنیم تو بنویس. اگر می نوشتم و همکاری می‌کردم با آن‌ها به خیر تمام می شد و برمی‌گشتم اما اگر این‌طور نبود با ضربه‌ای به گردن و کمر مواجه می شدم. من همیشه رو به دیوار بازجویی شدم، به بازویم خیلی ضربه خورد در این فاصله. من خیلی آسیب دیدم. به خاطر ضربه‌ای به حدی به خون‌ریزی افتاده بودم که توی سلول افتاده بودم اما حتی مرا به دکتر نبردند. یک‌بار بردند، من گفتم خواهش می‌کنم مسکن بدهید می‌گفتند این‌جا دکتر اجازه ندارد مسکن بدهد. خیلی آسیب دیدم و از وقتی آزاد شدم تحت درمان بودم هم دکتر زنان هم درمان ستون فقرات. جوی نبود که بشود مخالفت یا از خودم دفاع کنم. وقتی من رفتم آن‌جا اصلا پرونده مرا بسته بودند. می‌گفتم چرا بازجویی می‌شوم اصلا حکم‌ام را صادر کنید.

شما چه مدت بازداشت بودید؟

من ۷ دی‌ماه ۹۲ بازداشت شدم و ۲۴ اسفند آزاد شدم.

گفتید فیلم گرفتند از شما، پخش کردند؟

من چیزی از خودم ندیده‌ام که پخش شده باشد. ولی ساعت‌های زیادی از من فیلم گرفتند. می‌گفتند به مردم بگو من غرق شده در محیط مجازی هستم. من زندگی‌ام را خراب کرده‌ام. زندگی‌ام خراب شده. به عنوان یک قربانی محیط مجازی از من اعتراف گرفته می شد عملا. بعد از آزادی هم دو هفته یک‌بار مرا به تهران می‌خواستند و می رفتم. حتی یک روز بازداشت شدم در دادسرای اوین. دوباره از من سوال می پرسیدند.

یعنی چطور بازداشت کردند؟

مرا خواسته بودند رفتم بازپرس شعبه ۸ حرف زدم. بعد گفتند نباید بروی. یک اتاقی بود گفتند باید بنشینی توی اتاق. بعد آقایی که تنها کسی بود که من در دوران بازداشت می‌دیدم آمد و سوال می‌کرد که بیرون کجا رفتی؟ با کی رابطه داشتی؟ کجا رفتی؟ توی فیسبوک دوباره هستی؟ برای چی فلان ساعت فلان‌جا رفتی؟ چرا با مادر فلان هم پرونده‌ای‌ات حرف زدی و.. بعد گفتند برو. دوبار دادگاه خواستند رفتم دادگاهی نبود فقط سوال جواب کردند.

قاضی کی بود؟

مقیسه، دادگاه بدوی بود و پورعرب دادگاه تجدیدنظر.

چطور شد شما را آزاد کردند؟

با وثیقه؛ ۱۷۰ میلیون وثیقه گذاشتیم و من آزاد شدم. علت این‌که من آزاد شدم این بود که در بند ۲الف سپاه حال من خیلی بد بود نه تنها حال من که حال همسر یکی از متهمانی که بازداشت شده بود هم خیلی بد بود نمی دانم چه ضربه‌ای به او وارد کرده بودند اما بر اثر ضربه‌ای که به من زده بودند حتی توان راه رفتن نداشتم. مرا به اتاق بازجویی می‌خواستند خیلی طول می‌کشید برسم. نمی‌توانستم خیلی حالم بد بود. به خاطر همین گفتند با وثیقه می روی تا دادگاهت تشکیل شود. وقتی برگشتم بچه‌ام را هم نمی‌شناختم. زندگی خانوادگی مرا از هم پاشیدند. من قربانی شدم. شوهر من بعد از آزادی مرا باور نکرد. نتوانست بپذیرد. بچه‌های من خیلی آسیب دیدند. نیم ساعت از خانه بروم بیرون بچه‌های من می‌گویند مامان نکند باز تو را ببرند.

چند بچه دارید؟

دو بچه دارم یک دختر ۸ ساله و یکی هم الان ۴ سالش است.

اشاره کردید به همسر یکی از متهمان، یعنی اعضای خانواده بازداشت شدگان را هم بازداشت کرده بودند؟

بله، به ما که رحمی ندارند. ما را مثل دیگر فعالان مدنی و خبرنگاران که زندانی می شوند کسی نمی شناسد، ما را که نتوانند خانواده‌های ما را آزار ندهند. من از ترس این‌که اگر احوال همسر دوستم را بپرسم او را اذیت کنند نتوانستم، فقط ۲۵ فروردین که دادگاه رفتم همسر هم پرونده‌ای‌ام را دیدم با او حرف زدم که گفت بازداشت‌اش کرده‌اند و خیلی حالش بد بوده. بیشتر از این سعی کردم ارتباطی نداشته باشم با خانواده‌ها. من آزاد بودم و هر کار اشتباهی که من می‌کردم به آن‌ها آسیب می رسید. ولی می‌دانم که همسر دوست مرا گرفته بودند و تحت فشار روحی و آسیب‌های جسمی قرار داده بودند که حالش بد شده بود و با قید وثیقه آزاد کردند. مرا هم تهدید می‌کردند که شوهرت را هم می‌گیریم می آوریم. خواهرت را از فلان کشور می آوریم. من را ۱۰ روز فقط به خاطر یک پرچم شیر و خورشید که بچه خواهرم در یک فستیوال در خارج از کشور دست‌اش گرفته و عکس گرفته آزار دادند. بعد می‌گفتند که چرا فامیلی‌ات شاهسوندی است؟ خب فامیلی است، پدر من که نگذاشته چند نسل آن طرف‌تر گذاشته‌اند. می‌گفتند یک چیزی دارید که این‌قدر اهانت کرده‌ای، من اهانت نکرده بودم حقیقت را می‌گفتم اگر حقیقت اهانت است پس شما آن اهانت را از گردن خودتان بردارید. اما اگر چنین چیزی را می‌گفتم مورد آسیب جسمی قرار می‌گرفتم، آسیب‌های روحی هم که دیگر فراتر از آن چیزی است که بتوانم برای شما توضیح بدهم.

تمام مدت انفرادی بودید؟

دو روز یک خانمی را آوردند سلول من و بعد بردند و گفتند آزاد شده. من نمی‌دانم آن‌جا کسی جرات نمی‌کند اطلاعاتی به کسی بدهد ایشان هم می‌گفت که از فعالین شبکه‌های اجتماعی بود.

شما وقتی بند ۲ الف بودید از هم پرونده‌ای‌های‌تان خبری داشتید؟

هیچ خبری نداشتم، فقط مرا یکی دو بار برای مواجهه بردند. مرا می بردند اتاق بازجویی و یکی از دوستان را آوردند، با چشم بند بودیم. جز این‌ها هیچ اطلاعاتی نداشتم آن‌جا.

دادگاه چگونه برگزار شد؟ شما وکیل داشتید؟

نه من اجازه وکیل گرفتن نداشتند گفتند نمی‌توانی وکیل داشته باشی. دادگاه از صبح تا بعدازظهر بود. دوستان را از اوین آورده بودند، رویا صابری را از قرچک آورده بودند. توی دادگاه هم اجازه دفاع از خودم نداشتم، مقیسه گفت تو به رهبر توهین کردی در کارهای مملکتی دخالت کردی به تو چه ربطی داشت که خبرها را پخش کنی. چه قصدی داشتی؟ چرا یک مشت جوان از خانه‌های‌تان مملکت را به هم می ریزید. گفتم آقای قاضی این‌طور نیست گفت برو بیرون. بعد شروع کرد به اهانت کردن. گفت برو بنشین با شوهرت زندگی کن، چیکار داری توی کار مملکت دخالت می‌کنی و خبرنگاری می‌کنی و.. من نتوانستم هیچ دفاعی بکنم. فقط راجع به اهانت به مقدسات گفتم راجع به هر چیز پرونده بگویید می توانم بپذیرم اما توهین به مقدسات را نه. درست است که من یک صفحه‌ای داشتم با عنوان خدا کجاست اما خدا کجاست به معنی این نیست که خدا وجود ندارد. یا بخواهم توهین به اعتقادات شخصی کسی بکنم. اگر خبری گذاشتیم می‌گویید توهین به مقدسات می‌کنید. به من گفت برو بیرون و دادگاه تمام شد. بعد ۷ سال و ۹۱ روز حکم دادند. تجدیدنظر هم من اصلا نرفتم. ولی چند روز قبل از دادگاه تجدیدنظر وکیل گرفتم و در واقع اصلا برای تجدیدنظر مرا صدا نزدند. قرار بود گروهی دفاع کنیم نه این‌که تک تک ببرند اما مرا نخواستند. بچه‌های دیگر از خودشان دفاع کرده بودند شاکی پرونده سپاه بود اما آمده بودند و اشد مجازات را خواسته بودند. بعد هم که گفتند پرونده‌ها می‌رود شهرستان‌ها آن‌جا هم رسیدگی شود.

یعنی یک‌بار دیگر باید در شهرستان‌های خودتان محاکمه شوید؟

بله. مرا وقتی گرفتند در دادگاه با هم حرف می زدند که اول بگذارید این‌جا رسیدگی شود گفتند حکم داریم می بریم تهران و بعد در اختیار شما می‌گذاریم. آن‌جا هم گفته‌اند که پرونده‌ها را می فرستند شهرستان. یعنی ۷ سال و ۹۱ روز به من داده‌اند و باید بار دیگر در دادگاه شهرستان محاکمه شوم. خب اگر محل جرم است چرا بردید تهران؟ و من نمی‌فهمم برای چی؟ من مادر دو بچه‌ام، رویا دو بچه در خارج از کشور دارد. امیر یک بچه کوچک دارد. امین یک نوزاد دارد وقتی دستگیر شد همسرش حامله بود. به جز رویا بقیه زیر۳۰ سال هستند. ۲۰ سال زندان داده‌اند خب بعد ۲۰ سال بیاید بیرون؟ فقط به خاطر شعر؟ بعد از۳۵۰ ببرند بند ۷؟ نمی‌دانم. این‌ها فشارهای روحی است برای من و حرف می زنم با شما. خانواده‌های ما می ترسند. مادر من هنوز می ترسد. به خاطر این‌که وقتی مرا تحویل مادرم دادند مادر من فقط مرا دکتر می برد و می آورد و به من می‌گفت نفس نکش. گوشی دست من می بیند می‌گوید بگذار زمین باز داری یک کاری می‌کنی. نرو، نیا. دو بچه داری. قربانی می‌شوند. واقعا هم قربانی شدند. ولی خانواده‌ها باید ترس را دور بریزند باید بلند شوند بگویند اصلا بچه‌های ما را بکشید اما چنین چیزی تحویل ما ندهید. حداقل دنیا بفهمد چی بر سر ما می آید. این همه گمنام، پرونده نارنجی که در کرمان گرفتند بردند کی می‌داند اسم‌شان چیست؟ چی شدند؟ دوست‌های خود من کی می‌داند؟ در زندان کشته شوند همه دنیا می فهمد. خانواده‌ها نباید بترسند. نباید پا در اوین بگذارند. این‌ها همین را می‌خواهند، اشک مادر مرا می‌خواهند. دوست دارند ما ذلیل باشیم. اصلا خانواده‌ها نروند، تماس هم می‌گیرند بگویند بکشید بچه‌های ما را. آن‌موقع است که دنیا می‌فهمد چی بر سر ما می آید ولی با رفتن و التماس کردن و ضجه و وثیقه گذاشتن و.. مادران این ۸ نفر را ببینید، کسی می داند نغمه کجا است؟ هیچ‌کسی پی‌گیر وضعیت آن ۷ نفری که زندان هستند هم نیست، ۲ روز دیگر هم همه فراموش می‌شوند. می آیند می برند و هیچ‌کسی نمی داند کیست کجاست. هیچ‌کسی نمی‌فهمد، درد ما این است، درد شخصی من این است. من خیلی شکنجه دیدم خیلی تحقیر شدم خیلی به من توهین شد به عنوان یک زن. این‌قدر که می‌گفتم هرچی می‌خواهید می‌کنم فقط بسه، دیگر نکنید..

اشاره کردید که همسرتان بعد از زندان شما را نپذیرفت. چه اتفاقی افتاد؟ برای او هم مشکل ایجاد کرده بودند؟

دیگر اصلا بعد از آزادی من خانه مادرم زندگی می‌کردم دیگر خانه خودم نرفتم. همسرم نمی‌توانست بپذیرد. به او فشار آن‌چنانی نیاورده بودند تماس گرفته بودند که چرا گذاشتی زنت فلان کار کند و.. بعد از آزادی می‌گفت من نمی‌توانم بپذیرم زن من رفته زندان، نمی‌دانم به تو تجاوز شده یا چی شده و… شاید از خجالت نمی‌توانی بگویی، من نمی‌توانم زندگی با تو را بپذیرم. عملا زندگی مرا از من گرفتند.