یکشنبه, ۱ مهر , ۱۳۹۷

تصویری به غایت هولناک …

منتشر شده در: .

مجتبی نجفی

✅این تصویر خیلی ترسناک است. انبوهی از نیروهای امنیتی در برهوت مطلق در سرزمینی که نه نای دارد نه نوا. چقدر هولناک است تصویر تقابل نیروهای امنیتی با تشنگان “ورزنه اصفهان” …
✅این تصویر آینه ای تمام عیار از راه حل های امنیتی نظام سیاسی ما با بحران هایی است که کلیت تمدن ایرانی را در معرض خطر قرار داده اند. گویی نظام سیاسی ایران توانایی حل مسائل عمومی رو از دست داده آن هم در شرایطی که هنوز تعفّن بحران ها سرباز نکرده. این تازه ابتدای راه است. یکی از عوامل عمیق شدن بحران ها فضای امنیتی و بستن دست جامعه مدنی است و دیگر اینکه برای مقامات عالی مسئله “روسری” مهم تر از بی آبی است. شناخت سطح پیشرفت یک جامعه صرفا به راه حل هایش نیست به اهمیت و اولویت مسائل عمومی است.
✅مسئله فساد بی آبی، تشنگی و گشنگی تنها در سایه اجماع ملی و توافق همه نیروهای سیاسی اجتماعی نسبت به خطر عمیق شدن بحران و هم اندیشی برای حل آن قابلیت حل دارند.
✅این اجماع جز در فضای آزاد برای گفتگویی ملی به دست نمی آید. با تداوم سیاست حبس و حصر و برخورد امنیتی با مسئله هایی که از بطن جامعه برخاسته ، امکان گفتگو از بین می رود. نمی شود همه ناراضیان را وابسته، حقیر، فریب خورده و بی هویت نامید و بر وحدت ملی تاکید کرد.
✅وحدت و گفتگوی ملی تنها در سایه به رسمیت شناختن تکثّر در جامعه ایران امکان وقوع دارد. وقتی حاکمیت مردم را به شرکت کنندگان در راهپیمایی حکومتی ۲۲ بهمن محدود کند، وقتی در برابر سبک های مختلف زندگی از سبک خاص اقلیت به بهانه اجرای شرع دفاع کند، وقتی نسل جوان متنوّع و متکثر ایرانی را در تیپ حزب اللهی خلاصه کنی و بر صدر بنشانی، صحبت از وحدت ملّی مانند سرابی است که فرسنگها از واقعیّت فاصله دارد.
✅بحران ها مثل خوره به جان ایران افتاده اند. اختاپوس فساد یک روزه رشد نکرده، نتیجه سالهای طولانی تضعیف نهادهای انتخاباتی ، محدودیت رسانه ها ،فشار علیه جامعه مدنی است که می تواند ازشدّت بحران ها در فضایی آزاد و امن نه پلیسی و امنیتی بکاهد.
✅مگر می شود با کارگران معترض با بازداشت سخن گفت، به معترضان به بی آبی با یگان ویژه، از تجمع روز زن هراس داشت ، اقلیت های مذهبی را سرکوب کرد، فعالان محیط زیست را بازداشت کرد و در انتظار توسعه ماند؟
✅حاکمان ایرانی متوجه نیستند درختهای این سرزمین خشکیده اند.نه از آب خبری هست و نه از امید…میلیونها فقیر ، تشنه و گشنه در کنار خطرات بزرگ خارجی هنوز آنها را به ضرورت بازاندیشی در شیوه حکومتداری نرسانده است. آنها نه شهروند معترض را به رسمیت شناخته اند نه قریب الوقوع بودن خطر بزرگ را درک کرده اند. ما با ناکارآمدی بزرگی در تدبیر امور سیاسی مواجه هستیم که تبعات آن بیش از پیش در حال آشکار شدن است.
✅و تاسف بارتر اینکه آنچه که در بحران ناکارآمدی نظام سیاسی ما فدا خواهد شد ایران مظلوم ماست.