یکشنبه, ۳۰ مهر , ۱۳۹۶

به‌خاطر حفظ و اعتبار کشور، رفع حصر کنید

منتشر شده در: .

احمدرضا احمدپور

🔺مهدی کروبی، زمانی که دستی در قدرت داشت به‌خاطر حفظ آبرو و اعتبار کشور و نظام، از زندانیان و مظلومان سیاسی‌و‌عقیدتی، بدون هیچ چشم‌داشت سیاسی و… حمایت و با خانواده‌هایشان همدردی می‌کرد. او تا زمانی که آزاد بود: چه زمانی‌که قدرت داشت و چه زمانی‌که بیرون از قدرت، فعالیت داشت؛ هماره در کنار مردم بود و آنان را تنها نگذاشت؛ اکنون، او و میرحسین موسوی، بیمارند و بدتر از هر زندانی، سلب آزادی شده‌اند!

🔺اکنون، ما مردم، برای یاوران خود، چه کرده‌ایم؟ نمایندگان ما در مجلس برای دفاع از حقوق شهروندی محصوران و زندانیان سیاسی‌وعقیدتی، چه کاری را پیش برده‌اند؟ آیا، نمی‌توانند، گروهی، به دیدار محصوران بروند؟!

دولت و رییس‌جمهور ما که باوجود روی‌گردانی صاحبان قدرت، حقیقتا، پیروزی خود را مدیون حمایت محصوران و هواداران‌شان و حمایت‌های موثر سیدمحمدخاتمی‌اند؛ برای آزادی محصوران مظلوم و بیمار، چه می‌کنند و تا کی می‌خواهند خلف وعده کنند؟!

🔺آقای رییس‌جمهور، اگر توان آزادی آنان را ندارد؛ دست کم، می تواند با آنان، دیدار کند و جوّ غیر قانونی و غیر انسانی و امنیتیِ امنیت‌شکن را بشکند. مردم نیز، می‌توانند در پاسخ به همراهی‌ها و حمایت‌های بی دریغی که محصوران از حقوق ملت داشتند، دست کم در نیایشی گروهی و بدون شعار سیاسی و تنش‌زا، تندرستی و رفع حصر محصوران و آزادی شان را، اگر نمی‌توانند از حاکمان بخواهند از خدا بخواهند؛ براستی، چرا، از سوی کنشگران سیاسی و دولت ونیز از سوی مردم و نمایندگانشان، هیچ‌کاری، رخ نمی‌دهد؟!

آیا، چنان بی‌گانگی و قدرنشناسی از سوی ملتی بزرگ و دولتی با پشتوانۀ رای ملت و نمایندگانِ هردو مجلس، پذیرفتنی است؟

🔺آیا، شایسته است که انگشت اتهام را، راست‌،راست بسمت رهبر، نشانه کنند و او را نامهربان و لجوج بشناسانند؟!

حصر مردان هشتادسالۀ و ۷۶سالۀ بیمار و زنی بزرگوار و درددارِ ۷۲ساله، به هیچ‌وجه، شایستۀ نظام جمهوری اسلامی نیست و جز زیان برای کشور و حیثیت نظامی مدعی برخاسته از خواست همگانی ملت، نتیجه‌ای ندارد و به‌دور از شایستگی‌های رهبری است؛ پس، چرا کسی پا پیش نمی‌گذارد تا به کمک خردمندان نظام، لکۀ ننگی، مانند حصر خادمان ملت را برای همیشه از چهرۀ انقلاب برآمده از خواست مردم، بردارد؟!

🔺تردیدی نیست که رفع حصر، هیچ‌گونه تنش و رویداد ناگواری را درپی نخواهد داشت؛ همان‌گونه که رفع حصر از فقیه عالی‌قدر، مشکل‌بار و تنش‌زا نشد.

🔺رهبر نظام جمهوری اسلامی ایران، پیش از انتخابات خبرگان و مجلس شورای اسلامی، در حضور مردم قم در سال ۱۳۹۴، گفت: “اصرار داریم که همه، حتی کسانی‌که نظام را و رهبری را قبول ندارند، پای صندوقها بیایند” وی تاکید داشت؛ حتی کسانی که نظام را قبول ندارند، برای “حفظ و اعتبار” کشور رای بدهند. مهدی کروبی و میرحسین موسوی نیز به همراه خانواده‌هایشان برای حفظ و اعتبار کشور در درازای حصر رنج‌آور خود، هماره مردم را سفارش به رای‌دادن کردند. امید است شخص رهبر معظم جمهوری اسلامی نیز، اگر اعتراض و رفتار محصوران را در سال ۸۸ نپسندیدند و آنها را قبول ندارد، چه نیکواست؛ اگر به‌خاطر حفظ و اعتبار کشور و نظام، پیش از رخ‌دادن هرگونه رویداد تلخ و ناگوار، دستور به رفع حصر دهد و مطمئن باشد، با چنین تصمیم و دستوری، نه تنها تنش و واکنشی براندازانه پیش نمی‌آید که می‌تواند دست کم دل‌خوشی، وحدت، دوستی و امید را میان ملت، در برابر بدخواهان و دشمنان، فراهم کند و زمینه‌ساز اقتدار و آشتی ملی باشد.

🔺 رهبر سه دهۀ نظام جمهوری اسلامی ایران، روزی از سختی و دشواریِ بودن در سلول‌های انفرادی، گفت که یک‌روز [بودن] در انفرادی برابر است با ده روز حبس در زندان. حتما، شخص رهبر، می‌داند که حصر، آنهم برای کسانی که خود از پایه‌ها و ستون‌های نظام بودند، هرروز آن، نه ده‌روز که به‌اندازۀ صدروز یا بیشتر، دردآورتر و رنج‌آورتر است و وجود لکۀ سیاهی به نام “حصر” در جمهوری اسلامی، هزاران‌بار زشت‌تر از بدکاریها و نادرستی‌ها و ستمکاری‌های پیش از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ است؛ ازاین‌رو، همۀ دلسوزان و دوستداران ایران، برای حفظ و اعتبار کشور انتظار دارند که توسط ایشان، وجود چنان لکۀ ننگی، از چهرۀ نظام و کشور زدوده شود.

🔺براستی، چه زیبا می‌شد؛ اگر مردم نیز، گروهی، برای تندرستی محصوران و زندانیان بی‌گناه، به نیایش برمی‌خاستند و رهبر سه دهۀ نظام نیز، با صدور دستور رفع حصر، بزرگی و توجه خود، به خواسته‌های مردم را به رخ رهبران خودکامۀ جهان و دشمنان می‌کشید و به‌زیبایی، کام ملت ایران را با آشتی ملی، شیرین می‌کرد.

خدایا، مهدی کروبی و میرحسین موسوی و زهرا رهنورد را درپناه خود، تندرست بدار و با آزادی‌شان، آشتی ملی را به‌خواست رهبر نظام، برای آرامش و آسایش مردم ایران، برقرار بدار. آمین.