چهارشنبه, ۵ مهر , ۱۳۹۶

هشدار کروبی از حصر: جمهوری اسلامی فرمایشی قصد نابودی جامعه مدنی را دارد

منتشر شده در: .

مهدی کروبی از حصر پیام ایستادگی در برابر تمامیت خواهانی داد که  جمهوریت نظام را مدت ها به گروگان گرفته اند. همان هایی که نقش شورای نگهبان را از مقام نظارتی به استصوابی تغییر دادند تا  شش فقیه برای میلیون ها ایرانی تصمیم بگیرند. کروبی از زمانی که نظارت استصوابی  برای محدود کردن نقش مردم  قانونی شد صدای اعتراض علیه این تبعیض آشکار بوده است. به جرات می توان گفت در بین همه شخصیت های سیاسی درون ساختار، جدی ترین منتقد این قانون ظالمانه که منافی با اراده مردم است مهدی کروبی بوده است. او در طول حیات سیاسی خود از هر فرصتی استفاده کرده تا به صورت صریح  از تبعات ویرانگر  دخالت شورای نگهبان  در روند انتخاب مردم انتقاد کند. دغدغه اصلی کروبی به عنوان یکی از شخصیت های قدیمی انقلاب اسلامی حفظ جمهوریت بوده است. او برای این هدف گاهی منتقد نظارت استصوابی بوده و زمانی از دخالت نظامیان شکایت کرده و زمانی از تحدید آزادی بیان و مطبوعات. بر اساس همین رویکرد بود که  او حتی در مقام رئیس مجلس نسبت به سرنوشت زندانیان سیاسی و فعالان مدنی بی تفاوت نبود و از تمام نفوذ خود برای آزادی آنها و کاهش دردهای خانواده هایشان استفاده کرد.

کروبی نخستین کسی بود که در سال ۸۴ نسبت به خطر دخالت سازمان یافته نظامیان و بسیجیان در روند انتخابات هشدار داد و نسبت به   خطر حاکمیت تیم احمدی نژاد و  البته حامیان او در ارکان قدرت اعلام خطر کرد. پیام او از حصر، برای دفاع از جمهوریت نظام، تداوم همان راهی است که در سال ۸۴ بنا کرد و در سال ۸۸ به همراه مهندس موسوی و خانم رهنورد   رهبران جنبشی شدند که علیه تخطی اقتدارگرایان از قانون اساسی  به پا خواست. جنبشی که هنوز بعد از گذشت نزدیک به ۸ سال صدایش از خیابان های ایران شنیده می شود.

مهدی کروبی در پیام خود به خوبی دو جمهوری اسلامی را ترسیم کرد:  جمهوری اسلامی حقیقی در برابر جمهوری اسلامی فرمایشی. جمهوری اسلامی که برآمده  از نهادهای انتصابی غیر پاسخگو و مدافع دخالت در حوزه خصوصی مردم و ایجاد محدودیت برای آزادی های سیاسی و اجتماعی مردم و نظارت ناپذیر و  ضد گردش آزاد اطلاعات است  همان جمهوری اسلامی فرمایشی است که در برابر جمهوری اسلامی حقیقی قرار گرفته است. جمهوری اسلامی حقیقی، جمهوری است که به نظارت پذیری قدرت اعتقاد دارد، به آزادیهای سیاسی اجتماعی مردم  احترام می گذارد و همه مردم را  فارغ از عقیده سیاسی مذهبی و خواستگاه قومی شان به عنوان شهروندی ایرانی در نظر می گیرد.

از دوم خرداد ۷۶ تقابل این دو دیدگاه به اوج خود رسیده است. دوم خرداد نقطه عطفی در تاریخ سیاسی جمهوری اسلامی بود. حضور میلیونی مردم و انتخاب قاطع  کاندیدایی که نماینده به انزواکشیده شدگان دهه شصت بود تقابل نهادهای انتخاباتی و انتصابی را تقویت کرد. مدافعان رای تزیینی مردم از این زمان، تمام تلاش خود را به کار بستند با تقویت نهادهای انتصابی، افزایش سهم نظامیان در قدرت و حاکم کردن فضای امنیتی بر کشور از اوج گیری جنبش مدنی مردم جلوگیری کنند. آنها در سال  ۸۴ با ایجاد اختلاف در جبهه اصلاح طلبان و بسیج نظامیان و شبه نظامیان، احمدی نژاد را بر کشور تحمیل کردند و در سال ۸۸ با جابجایی آرا  او را دوباره بر مسند قدرت نشاندند و جنبش اعتراضی سبز را سرکوب و رهبراش را در حصر و فعالانش را حبس کردند. بعد ار تحمیل اراده مردم در سال ۹۲ بر جریان تندرو آنها با بازسازی خود تلاش دارند دولت روحانی را تک دوره ای کنند.

هدف آنها از تک دوره ای  کردن ریاست جمهوری روحانی مشخص است: یکدست  کردن قدرت، حذف میانه روها از قوه اجراییه با هدف  زمینه سازی برای تحولات مربوط به جانشینی رهبر و حتی در صورت لزوم تغییر مدل انتخاباتی از  ریاستی به پارلمانی از محورهای اصلی هدفگذاری تندورهاست. جمهوری اسلامی فرمایشی با تمام توان خود تلاش می کند از شکل گیری جمهوری اسلامی حقیقی ممانعت به عمل آورد و انتخابات ۹۶ را مرحله ای گذرا برای پیاده کردن اهداف ضد جمهوریت خود می داند.

مهدی کروبی از حصر با علم به خطرات پیش رو، انتخاب روحانی را راهی برای بر هم زدن نقشه افراطیون دانسته است. هشدار او حاصل تجربه سال ها حضورش در بطن تحولات سیاسی کشور است. جمهوری اسلامی فرمایشی، میدان را بر جامعه مدنی تنگ خواهد کرد و جنبش سیاسی اجتماعی را محدودتر از  گذشته خواهد کرد. مخالفان رای مردم تلاش می کنند از طریق صندوق ها قدرت را بیشتر از گذشته قبضه کنند و نهادهای مدنی و احزاب  سیاسی را تحت فشار قرار دهند و موجی از دلسردی و یاس را بر جامعه تحمیل کنند.

در جمهوری اسلامی حقیقی، حقوق ملت که در قانون اساسی تصریح  شده باید اجرا شود؛ عالی ترین مقام کشور باید در برابر قانون پاسخگو باشد و به میزان اختیاراتش در برابر رسانه ها تشکل ها و نهادهای مدنی و احزاب سیاسی  پاسخگو باشد، جامعه مدنی تقویت شود و  کارگران از حق سندیکا برخوردار شوند و آزادی و عدالت توامان مورد توجه باشد. در جمهوری اسلامی واقعی همچنانکه کروبی در نامه های متعدد خود تاکید کرده خبرگان نباید نقش فرمایشی داشته باشد.هیچ مقامی در هر سطحی از مسئولیت نباید از پاسخگویی طفره برود . قوه قضاییه نباید مصون از انتقاد باشد و نظامیان نباید به جای نظامی گری سیاستمدار و اقتصاد دان شوند.  دین نباید ابزار زورگویی  و وسیله تقدیس قدرت شود. به تنوع فومی و مذهبی باید احترام گذاشته شود  و در یک کلام ایران برای همه ایرانیان فارغ از عقیده  و  قومیت و مذهب باشد. تا رسیدن به این راه، مسیری طولانی داریم. جمهوری اسلامی فرمایشی این راه را سد   و  جامعه مدنی لزران امروز را ناتوان  می کند.

اعلام خطر کروبی از همین روست. او از خانه محصور خود فراخوان مقاومت داده است. ۲۹  اردیبهشت تنها یک گام از حلقه مقاومت مردمی است که نمی خواهند چهره زیبای ایرانشان را راست افراطی مخدوش کند. برای رسیدن به جمهوریت باید از پرسشگری و نقد همه جانبه همه ارکان نظام استقبال کرد و  شهروندان و گروه ها و احزاب و نهادها  مسئولیت  شهروندیشان را تقبل کنند و از مسیر پرفراز و نشیب جمهوریت  خسته نشوند.

پیام کوتاه کروبی بر اساس فرهنگ مقاومت صادر شده است. برای ساختن ایرانی و آباد وآزاد راهی جز ایستادگی در برابر راست افراطی و اقتداگرایان  نیست.