آخرین نیویورک

Hormoz-Sharifian-Sahamnews

» هرمز شریفیان
۱۵ دقیقه سخنرانی “حسن روحانی” در صحن سازمان ملل متحد شاید تنها نقطه‌ی روشن گفته‌های وی بود که برخلاف روسای جمهور پیشین، گزیده‌گویی پیشه کرد.
گویا روحانی تریبون سازمان ملل را با سخنان پیش از خطبه‌های نمازجمعه اشتباه گرفته بود و جدای دو ـ سه “تُپُقی” که زد، امتیاز زیادی از این تریبون جهانی برای خود، دولتش و مردم ایران به ارمغان نیاورد.
حمله به دولت سعودی و اسراییل، گرفتن ایراد از دولت آمریکا به‌خاطر رعایت نکردن برجام، دادن آمار نرخ تورم و تشویق غربی‌ها به سرمایه‌گذاری نکاتی است که از تریبون‌های داخلی و رسانه‌های خارجی نیز می‌توان به آن پرداخت!
تریبون سازمان ملل جایی است که روسای کشورها به موضوعات جهانی و تاثیرگذار، در راستای صلح بین‌المللی، رفع تبعیض، تنش‌زدایی، بهداشت و البته «گفت‌وگوی تمدن‌ها» می‌پردازند اگر نه گفته‌های روحانی برای مثال در دیدار با کارکنان شرکت‌های دولتی و امثالهم هم قابلیت طرح داشت.
از آنجاییکه دولت وی در این سه و اندی سال هم نشان داده که کار زیادی از پیش نبرده و نخواهد برد؛ سخنان روحانی در سازمان ملل بیشتر خوراک داخل بود و این سردرگمی یک رییس جمهور را نشان می‌دهد که از تریبون سازمان ملل متحد برای مصارف داخلی استفاده کند.
روحانی نیک می‌داند که پیروزی در انتخابات سال ۹۲ حاصل دست‌های «خاتمی» ـ «هاشمی» روی شانه‌هایش بود در غیر این صورت احتمال برنده شدن وی آنچنان کاهش می‌یافت که معلوم نبود راهی پاستور شود.
از طرفی نهی شدن «احمدی‌نژاد» از حضور در انتخابات ۹۶ توسط «آیت‌الله خامنه‌ای» خیال روحانی را تا حدودی زیادی راحت کرده بود چراکه خوش‌خیالی است اگر بگوییم این شخصیت کاریکاتور گونه، توان رقابت با روحانی را نداشته باشد چرا که بالقوه تعداد نسبتا زیادی رای دارد.
ابراز امیدواری روحانی از آینده هم بیشتر برای تداوم دولتش بود چرا که هرکه جای وی باشد نمی‌خواهد نخستین رییس جمهور یک دوره‌ای لقب بگیرد و از طرف دیگر «سردار سرلشکر قاسم سلیمانی» هم طی بیانیه‌ای، آب پاکی را روی دست همه ریخت و عنوان کرد که در کسوت سربازی باقی خواهد ماند.
روحانی در سازمان ملل نسبت به آینده‌ای ابراز امیدواری می‌کرد که بتواند برای ۴ سال دوم صندلی‌اش را حفظ کند تا بیشتر جواب منتقدانش را بدهد و از طرفی این امید را داشته باشد که حمایت خاتمی و هاشمی را هم دوباره یدک بکشد که اگر چنین نشود رویاهایش را بربادرفته خواهد دید.
روحانی اما دو رقیب سرسخت دارد که اگر از پس آنها برنیاید بدون شک در انتخابات آتی به چالش خواهد خورد و بعید است که دوباره خود را در پاستور ببیند. اولین رقیب وی “غرور ذاتی” و دست‌کم گرفتن رقبا و مخالفان است که نباید از آنها غافل شود و دیگری «پرویز فتاح» که این روزها بر ریاست کمیته امداد تکیه کرده، پرونده‌ی ناپاکی ندارد، حقوق‌های آنچنانی نگرفته، در زمان وزارتش در دولت قبلی با احمدی‌نژاد زاویه‌های زیاد داشته، پیشینه‌ی منفی ندارد و از همه مهم‌تر مورد توجه خاص رهبر جمهوری اسلامی است که این روزها بر سر هر موضوعی از برجام گرفته تا مسائل دفاعی و امنیتی با روحانی مخالف است.
هرچند رهبری نظام بعید است که این‌بار نیز مانند سال ۸۸ از کاندیدای مورد نظر خود و به‌صورت تمام قد دفاع کند اما حمایت پشت پرده و یا نیمه علنی وی از نامزدی می‌تواند وزن وی را برای حضور در انتخابات بالا ببرد.
روحانی باید برای دوره دوم ریاست جمهوری‌ تلاش بیشتری از خود بروز دهد چرا که کمتر از ۹ ماه زمان دارد تا بتواند با مانوورهای انتخاباتی طرفدارانش را مجاب کند تا بار دیگر پای صندوق بیایند و عرصه‌ی انتخابات کشور را دوباره بنفش کنند.
اتاق فکر اصلاح ـ اعتدال باید توجه بیشتری به انتخابات سال آینده نشان دهند و از خطاهای راهبردی که در انتخابات سال گذشته‌ی مجلس کردند، بپرهیزند آنجا که پای افرادی را به لیست امید باز کردند که اختلاس و فیش‌های نجومی حقوق در پرونده داشتند و تازه آن را سهم خود از سفره‌ی انقلاب می‌دانستند.
روحانی باید برای انتخابات آتی نقطه ضعف‌های اطرافش را کم کند و فرصت‌هایی مثل سخنرانی در سازمان ملل را که ممکن است آخرین بار باشد، به‌راحتی از دست ندهد و فرق مجامع جهانی و محفل‌های داخلی را بیشتر درک کند و فرق بین خوراک‌های داخلی و خارجی را بیش از پیش بداند.