دوشنبه, ۲۷ خرداد , ۱۳۹۸

بازخوانی بیانیه سوم اسفندماه ۸۸ «مهدی کروبی»؛ «رفراندوم ملی» و «اجازه تجمع» منتقدین

منتشر شده در: .

jonbeshe-sabz-sahamnewsسحام- این روزها و سال‌های ماضی «فتنه‌گران» با غصب تریبون‌های حکومتی، تلاش می‌کنند بر فتنه‌ای که خود برپا کردند سرپوش گذارند و آن را منتسب به رهبران جنبش سبز کنند، اما این «فتنه‌گران حکومتی» هیچ‌گاه از نقش خود در کودتای انتخاباتی سال ۸۸ سخن نگفته‌اند و راه فرار از پاسخ‌گویی را حمله به رهبران و جنبش سبز یافته‌اند؛ از همین روست که «تاریکی» راهی که برگزیده‌اند، روز به روز بر وحشت و هراس آنان افزوده است.

تجمع حکومتی ۹ دی‌ماه ۱۳۸۸ پس از اقدام مشکوک آتش زدن بیرق اباعبدالله الحسین (ع) با هجمه تبلیغاتی شدید تریبون‌های حکومتی و بسیج شبانه روزی صداوسیما برای تحریک احساسات دینی مردم برگزار گردید. بسیاری از افرادی که در تجمع حکومتی ۹ دی بودند، تنها هدف خود از آن حضور را پاسداری از حریم اهل بیت (علیهم السلام) عنوان کردند و بسیاری از آنان از بهره‌برداری سیاسی حکومت در این تجمع ناراضی بودند. چرا که حکومت ایران نشان داده هر کجا که «منافع» عالی‌ترین فرد نظام به خطر بیفتد، ماهرانه «ملغمه‌ای از دین و سیاست» را با هم امتزاج کرده و بهترین بهره برداری را از ان می‌نماید. آخرین این ملغمه‌ها نیز «تجمع حکومتی ۹ دی» بود که توسط چند ده هزار نفر از کارگزاران نظام جمهوری اسلامی و وابستگان آن و کارمندان نهادهای دولتی برگزار گردید. پس از این مانور ضعیف حکومتی، چندین تجمع اتفاق افتاد که مهم‌ترین آن تجمع عظیم ۲۵ بهمن ماه ۱۳۸۹ معترضین به کودتای انتخاباتی سال ۸۸ بود. مقامات امنیتی و نظامی که در پی تجمع ۲۵ بهمن‌ماه ۱۳۸۹ سراسیمه به دفتر رهبر جمهوری اسلامی رفتند، تعداد تجمع کنندگان را بین ۶۰۰ تا ۸۰۰ هزار نفر تخمین زدند و به رهبری گفتند «اگر جلوی جمعیت و منافذ ورودی را نمی‌گرفتیم و پیش‌گیری نمی کردیم بیش از دو میلیون نفر از معترضین در خیابان‌های تهران راهپیمایی با شکوهی برپا می‌کردند که تجمع حکومتی ۹ دی، در برابر آن قطره‌ای بود در انتهای اقیانوس.» این «هراس مداوم» نیز باعث گردید در همان جلسه، فرمان غیرقانونی و غیر شرعی حصر رهبران جنبش سبز صادر گردد که تا به حال بدون هیچ مصوبه‌ای از نهادهای قانونی و محاکم عادل ادامه یافته است.

این بیانیه در همان روزهای پی از تجمع حکومتی ۹ دی، (۳ اسفندماه ۱۳۸۸) و پس از راهپیمایی ۲۲ بهمن توسط «مهدی کروبی» صادر شد. در این راهپیمایی قرار بود سبزها در وسط جمعیت حضور یابند و این حضور را با نمادهای اعتراضی به رخ مخالفین بکشند که با حضور بی شمار ماموران در میان جمعیت، این حضور سرکوب گردید. این بیانیه اگر چه در ۳ اسفندماه سال ۱۳۸۸ صادر شده؛ اما دو پیشنهاد «مهدی کروبی» آن را با حوادث امروز قرین ساخته است.

نخستین پیشنهاد مربوط به «اجازه راهپیمایی به مخالفین و منتقدین» است. آقای کروبی از حکومت خواست که اگر به هم‌فکران خود می‌نازد، اجازه برپایی یک تجمع آرام و مسالمت جویانه را به منتقدین بدهد تا در این «وزن کشی» مشخص شود مردم خواستار چه چیزی هستند.

اما پیشنهاد دوم مهدی کروبی آن است: «پیشنهاد می‌کنم که بر اساس اصل ۵۹ قانون اساسی، رفراندومی برای برون‌رفت از بحران برگزار شود تا به حاکمیت شورای نگهبان پایان دهد. دخالت‌هایی که به‌ نام نظارت استصوابی، حاکمیت مردم را نشانه گرفته‌ و حتی از نظارت استصوابی هم پا را فراتر گذاشته‌ است. این دخالت‌هاست که مانع برگزاری یک انتخابات آزاد ریاست‌جمهوری و تشکیل یک مجلس خبرگان و شورای اسلامی مستقل می‌شود. این چگونه مجلس مستقلی است که نمایندگان ملت اش، از ترس نظارت شورای نگهبان، مجبورند که هر بار بیانیه‌هایی برای محاکمه دلسوزان کشور تنظیم می‌شود، آن‌ را امضا کنند؟ کارنامه انتخابات دهم ریاست جمهوری نشان داد که تنها رفراندوم است که می‌تواند راه‌گشای ما برای عبور از این تنگناها باشد…»

مشروح بیانیه سوم اسفندماه سال ۱۳۸۸ «مهدی کروبی» یکی از رهبران محصور جنبش سبز به شرح زیر است:

مردم بزرگ و آزاده ایران

از حضور فراگیر و گسترده شما به رغم فشارهای امنیتی و فضای بسته سیاسی حاکم در مراسم ۲۲ بهمن امسال عمیقا سپاسگزارم. امسال اگرچه مراسم ۲۲ بهمن با دعوت همه جناح‌های سیاسی و شخصیت‌ها و مراجع عظام، با امید گشایش روزنه‌هایی به سوی حل بحران و مشکلات ملی انجام پذیرفت، اما متاسفانه جریان تمامیت‌خواه و خشونت‌طلب می‌کوشد با استفاده از صداوسیما و رسانه‌های دولتی و شبه‌دولتی خود، با بی‌اخلاقی تمام و وارونه‌سازی واقعیت و پنهان‌کردن وحشی‌گری‌های جانبی و فضای امنیتی حاکم بر این راهپیمایی، آن ‌را به نفع خود مصادره کند. جریان خشونت‌طلب می‌خواهد از این راهپیمایی که با حضور عظیم اصلاح‌طلبان و اصول‌گرایان امکان‌پذیر شد، برای پاک‌کردن آثار ناشی از زندانی‌کردن‌ها و جنایت‌ها و شکنجه‌ها و کشتارهای خیابانی بهره برد. می‌خواهد چادری از مغلطه و کژنمایی بر این جنایات و وحشی‌گری‌های خود بکشد.

راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال درحالی برگزار شد که نیروی‌های نظامی و امنیتی، تهران را به یک پادگان تبدیل کرده‌بودند. آن‌ها با هر حرکت و نشانه‌ای از عدم موافقت با وضع موجود، به‌ شدت برخورد‌ می‌کردند و آن‌ را خفه می‌کردند. طرفه آن‌که، حتی یک تصویر از این همه لشگرکشی و پرتاب نارنجک‌های اشک‌آور و ضرب و شتم شما مردم، در رسانه‌های داخلی نشان داده‌ نشد! گویا چشمان‌شان، با پرده‌هایی از گمراهی پوشیده شده که گمان می‌کنند که توانسته‌اند بر خاطره جمعی مردم پرده فراموشی بکشند و با مصادره تمام و کمال این مراسم ملی و مذهبی و انقلابی به نفع خود، مستمسکی برای ادامه جریان «سلب حقوق حقه مردم» فراهم کنند. حال آن‌که بدون دعوت جریان‌های سیاسی و حضور مردمی، راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال، به راهپیمایی بی‌رمق یگان‌های نظامی و امنیتی تبدیل می‌شد و امکان چنین بهره‌برداری تبلیغاتی برای ایشان فراهم نمی‌آمد.

همه ما می‌دانیم که حضور شما مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن، به یقین نه به دلیل علاقه‌تان به سیاست‌های سرکوب و پرکردن زندان‌ها که به‌ دلیل علایق ملی و عشق‌تان به ایران، انقلاب و امام بود. شما مردم خوب کشورمان در راهپیمایی سالگرد انقلاب اسلامی شرکت نکردید تا با کتک‌زدن مردم بیعت کنید. شما مردم مومن کشور ما بهتر از هر کسی می‌دانید که ریختن خون بی‌گناهان با مبانی دین و اخلاق‌تان سازگار نیست. مگر مولای ما علی (علیه‌السلام) برای تقویت حکومت خود زندان‌هایش را پر می‌کرد؟ شما مردم شهید داده کشورمان، راضی به سرپوش گذاشتن روی جنایات کهریزک و مجتمع سبحان و خوابگاه‌های دانشجویی و بی‌حرمتی به مراجع نیستید و حضور شما در راهپیمایی ۲۲ بهمن هم، تاییدی بر آن جنایات نبوده‌ است. با این‌حال کسانی که حداکثر تلاش خود را برای مهندسی تظاهرات ۲۲ بهمن به‌ کار بردند و از سراسر کشور با صدها اتوبوس و قطار نیرو به تهران اعزام کردند، باید دلیل خالی ماندن میدان آزادی را به هنگام سخنرانی، علی‌رغم استفاده از این همه نیرو و بسیج نیروهای انتظامی و نظامی خود توضیح دهند. مگر می‌شود تصور کرد که مردمی چنین فهیم، دلیل حضور ده‌ها ‌هزار نفری نیروهای نظامی و انتظامی در خیابان‌ها را ندانند؟ آیا فکر می‌کنند مردم فشار نیروهای انتظامی و لباس‌شخصی‌ها با قمه و باتوم و گاز فلفل، برای جلوگیری از پیوستن خدمتگزاران نظام و ایران به خیل خروشان‌شان را نمی‌بینند؟ آیا تصور می‌کنند که مردم متوجه ترس و ضعف حاکمیت نشده‌اند؟

مردم عزیز،

حضور شما در راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال قابل تحلیل نیست، مگر آن‌که صف‌آرایی‌های دو گرایش عمده در این تظاهرات، مستقل از هم، نمایش داده و ارزیابی شود. ما با دو گرایش روبرو هستیم. یکی گرایشی است که از حق اجتماع و راهپیمایی مردم که در اصل ۲۷ قانون اساسی نیز بر آن تصریح شده، می‌هراسد و برای‌ همین روز راهپیمایی ملی، تهران را به پادگان تبدیل می‌کند. گرایشی که فقط حضور طرفداران خود را در راهپیمایی بر می‌تابد و ملت را مجموعه‌ای از افراد طرف‌دار و تابع خود می‌داند و بقیه مردم را، حتی اگر اکثریت نیز باشند، «خس و خاشاک» می‌خواند. اما سوی دیگر، گرایشی است که شما را با همه تنوع و رنگارنگی اعتقادی‌تان، فارغ از ویژگی‌های جنسیتی و قومیتی و فرهنگی و طبقاتی، به رسمیت می‌شناسد. گرایشی که مردم را نه صرفا به میدان آزادی، بلکه به نشستن سر سفره آزادی فرا می‌خواند. لذا برای از میان رفتن پرده‌های گمراهی از جلوی دیدگان جریان تمامیت‌خواه، براساس آموزه‌های مرادم امام خمینی، دو پیشنهاد دارم:

پیشنهاد اولم این است که همان‌طور که حضرت امام در سال ۱۳۴۱ فرمود «حاکمیت یک میتینگ در یکی از میادین بزرگ تهران برگزار کند، به ما هم در بیابان و کویر قم اجازه متینگ بدهند»، می‌خواهم براساس حق مسلم مردم، طبق اصل ۲۷ قانون اساسی، مجوز بدهند که در میدانی از تهران راهپیمایی از طرف ما برگزار شود تا اقلیت و اکثریت مشخص شود. امنیت اش را هم خودمان تامین می‌کنیم و تضمین می‌دهیم که این راهپیمایی با پرهیز از هرگونه شعار ساختارشکن برگزار شود؛ یک راهپیمایی آزاد، آن‌هم یک‌بار برای همیشه، تا وزن هر گرایش در جامعه ما، بی‌فشار و تهدید روشن شود.

اما پیشنهاد دوم: در حالی‌که جریان تمامیت‌خواه می‌خواهد راهپیمایی ۲۲ بهمن را به رفراندومی برای تایید سیاست‌های خشونت‌آمیز و ضدمردمی خود تبدیل کند، پیشنهاد می‌کنم که براساس اصل ۵۹ قانون اساسی، رفراندومی برای برون‌رفت از بحران برگزار شود تا به حاکمیت شورای نگهبان پایان دهد. دخالت‌هایی که به‌ نام نظارت استصوابی، حاکمیت مردم را نشانه گرفته‌ و حتی از نظارت استصوابی هم پا را فراتر گذاشته‌ است. این دخالت‌هاست که مانع برگزاری یک انتخابات آزاد ریاست‌جمهوری و تشکیل یک مجلس خبرگان و شورای اسلامی مستقل می‌شود. این چگونه مجلس مستقلی است که نمایندگان ملت اش، از ترس نظارت شورای نگهبان، مجبورند که هر بار بیانیه‌هایی برای محاکمه دلسوزان کشور تنظیم می‌شود، آن‌ را امضا کنند؟ کارنامه انتخابات دهم ریاست جمهوری نشان داد که تنها رفراندوم است که می‌تواند راه‌گشای ما برای عبور از این تنگناها باشد. در کنار حضور مجلسی مستقل است که اصول مربوط به منافع و حقوق اساسی ملت مانند آزادی رسانه‌ها و مطبوعات، اصلاح شرایط برگزاری دادگاه‌های سیاسی و … هم تامین می‌شود. و نیز این‌گونه مجلسی، فارغ از سایه حاکمیت شورای نگهبان است که وزن نیروهای سیاسی در جامعه را روشن خواهد کرد، نه جوسازی و تمهیدات دولتی و هزینه‌های میلیاردی، چنان‌که در ۲۲ بهمن امسال دیدیم.