جمعه, ۳۰ شهریور , ۱۳۹۷

طرح نوبتی شدن قطع برق در تهران؛ یادآور دوران جنگ تحمیلی

منتشر شده در: .

Tehran-saham-newsتهران باید خود را آماده بی‌برقی و تاریکی کند، این را مدیرعامل شرکت برق منطقه تهران گفت. وی روز گذشته با اشاره به افزایش مصرف 8900 مگاواتی برق منطقه تهران اعلام کرد: گرمای هوا در روزهای گذشته به 41 درجه رسیده است. مصرف برق به دلیل استفاده از کولرها و دیگر دستگاه‌های خنک‌کننده افزایش یافته، به گونه‌ای که چنین مصرفی در سال گذشته سابقه نداشته است. حالا برق منطقه‌ای تهران به این نتیجه رسیده که 10 درصد در مصرف برق صرفه‌جوئی کند. نه آن‌که مردم صرفه جوئی کنند، بلکه برق مناطق تهران با خاموشی اجباری در ساعات نوبتی، به جای مردم صرفه‌جوئی کنند!

خاموشی به خانه تهرانی‌ها بازگشته و این را می‌توان از قطع گسترده برق در طول شبانه‌روز شاهد بود. روزهای ابتدایی تابستان امسال، با قطع مکرر برق در خانه‌ها سپری می‌شود که بعضا این خاموشی‌ها چهار تا پنج‌ساعت هم به طول می‌انجامد. البته سیدمحمد هاشمی، مدیرعامل شرکت توزیع نیروی برق تهران بزرگ نیز در گفت‌وگو با «شرق» این مساله را تایید می‌کند و درعین حال خواستار همکاری مردم در جهت جلوگیری از قطع مکرر برق در خانه‌ها می‌شود.

به گفته وی، به‌دلیل مصرف بالا و گرمای هوا، روغن ترانس‌ها گرم می‌شود و این شرکت چاره‌ای جز قطع برق ندارد تا این روغن سرد شود و بتواند همانند گذشته ترانس را خنک نگه دارد. البته وی با این توضیح فنی تاکید دارد مردم باید بین ساعت 11 تا سه‌بعدازظهر و 9 تا 11 شب در مصرف برق خود صرفه‌جویی کنند تا بتوان یک‌ماه سخت نیرویی‌ها را مدیریت کرد. اگرچه مدیرعامل توزیع برق تهران همراهی مردم را تنها راه مقابله با خاموشی‌ها می‌داند اما بسیاری از کارشناسان معتقدند در صورت افزایش قدرت ترانس‌ها با توجه به امکان پیش‌بینی مصرف در هر سال می‌توان از قطع گسترده برق جلوگیری کرد.

در حالی‌که تجهیزات برق مجهز به وضعیت فعلی مصرف نیستند و همین امر باعث می‌شود بار مدیریت برق بر دوش مردم بیفتد. در این بین این روزها بسیاری از مناطق تهران با خاموشی‌های گسترده‌ای مواجهند که مسوولان وزارت نیرو آن را به دلیل تعمیرات می‌دانند و از ارایه زمان‌بندی مشخص برای این خاموشی‌ها یا حتی اطلاع محلی خودداری می‌کنند. به‌عنوان مثال در منطقه برق پاسداران روزانه شاهد قطع برق به‌طور مستمر هستیم که تنها یک یا دو بار آن بیش از یک‌دقیقه به طول می‌انجامد و در نهایت تا چهارساعت ادامه دارد.

وی از فرسوده بودن برخی از تاسیسات برقی می‌گوید و این‌که افزایش مصرف بر این تاسیسات تاثیرگذار بوده تا جایی که دو ترانسفورماتور فعال در تهران طی روزهای گذشته دچار آتش‌سوزی شده‌اند. وی بیشترین مشکل طی روزهای گذشته را مربوط به پست 63 واقع در خیابان سیدخندان تهران دانست و افزود: سه‌شنبه‌شب همکاران این شرکت تا نزدیک صبح در حال رفع مشکل این پست بوده‌اند و همین امر باعث خاموشی گسترده در این منطقه شده است.

پیرو افزایش دما در چند روز اخیر و افزایش استفاده از دستگاه‌های خنک کننده و مصرف برق، چند قطعی برق در سطح شهر تهران گزارش شده است. به گزارش خبرده، بیشترین سهم قطعی برق در مناطق مرکزی تهران به وقوع می‌پیوندد این در حالی است که چند بیمارستان بزرگ در این محدوده وجود دارند و مشکلات جدی برای بیماران به وجود آمده است.

بنابر این گزارش، همراهان بیماران اورژانسی و  بستری در بیمارستان‌های رسول اکرم(ص) و مجتمع بیمارستانی امام خمینی در تماس با سایت خبرده، ضمن انتقاد نسبت به قطع برق بیمارستان‌ها در عین صادرات به کشورهای هم‌جوار، خواستار عدم قطع برق یا کاهش مدت زمان آن شدند.

تاريكي شب در تهران باعث بروز هرج و مرج در رفت و آمد

از طرفی در کشورها روشنایی خیابان‌ها و ساختمان‌ها که زیبایی ویژه‌ای به آن شهر و منطقه داده و باعث نشاط در مردم آن منطقه می شود در ایران دیده نمی‌شود یعنی شهر تاریک است و به قول پروفسور سایمون بل، پژوهش‌گر حوزه شهری و استاد دانشگاه ادینبورگ انگلستان، در تور یک‌روزه‌ای که از تهران داشت، به نکاتی اشاره کرد که در ذهن هر شهروندی این سوال مطرح می‌شود که «چرا تهران و شهروندانش از حداقل امکانات شهری محروم هستند؟»

فضاهایی را دیدم که معلوم نبود برای فرودگاه است، یا تهران!

در اتحادیه اروپا قانونی تصویب شده است به نام ٬کمربند سبز٬. این کمربند برای شهر دو فایده بزرگ دارد، یکی این‌که محدوده و مرز شهر را مشخص می‌کند و اجازه بزرگ شدن بیش از حد را نمی‌دهد و دوم این‌که با ایجاد نوار سبز، کمک بزرگی به محیط زیست شهری می‌کند و الزاما باید شهر به سمت درون رشد کند، این یک قانون کلی برای قاره اروپا است. اما وقتی من از فرودگاه امام به سمت شهر تهران حرکت کردم فضاهایی را دیدم که معلوم نبود برای فرودگاه است، یا تهران! و اصلا مربوط به کدام شهر است؟! و کاملا مشخص بود که محیط اصلا تحت کنترل نیست و مدیر ندارد و بزرگ‌ترین عیب این بود که اصلا معلوم نبود که شهر کجا تمام می‌شود و اصلا مرزی وجود ندارد.

17 مدل کفپوش متفاوت در یک خیابان!

وحدت، یک اصل مهم در طراحی شهری است ولی اصلا در شهر تهران چنین چیزی مشاهده نمی‌شود. من در یکی از خیابان‌های اصلی شهر(انقلاب – آزادی)، تعداد کفپوش‌ها را شمردم و به عدد 17 رسیدم، همین‌جا دیگه از ادامه شمارش خسته شدم و دیگه ادامه ندادم. شما با این‌کار هزینه نگهداری را بالا می‌برید و در هنگام تعویض، گاهی اوقات خسته می‌شوید و سریع پیاده رو را آسفالت می‌کنید. در مرکز شهر ادینبورگ فقط یک مدل کفپوش برای تمامی پیاده روها استفاده شده است. نکته دیگر این‌که، سنگ‌فرش‌های پیاده روها باید در مقابل بارش برف و باران طوری عمل کند که آب، یا جذب شود و یا به سمت پوشش گیاهی هدایت شود. اما متاسفانه من این تکنولوژی را در شهر تهران ندیدم و سیستم موجود در مواقع بارانی موجب آب گرفتگی معابر و خیابان‌ها می‌شود.

شما فقط در خیابان راه می روید؟؟!

متاسفم که این رو می‌گم ولی دلم برای سالمندان‌تان سوخت. نکته دیگر این‌که شما مبلمان شهری دارید ولی مبلمان شهری که اصولی باشد و به افراد سرویس بدهد اصلا در شهر تهران وجود ندارد. من حدود 3 ساعت در شهر تهران پیاده‌روی کردم اما اصلا مبلمان شهری برای نشستن پیدا نکردم، افراد سالمند در این قضیه اصولا حذف می‌شوند، چون فضایی برای استفاده آن‌ها با توجه به ویژگی‌هایی که این قشر از جامعه دارد اصلا وجود ندارد.

تهران، شهر ماشین سوارها

اولین چیزی که در تهران برای من جلب توجه کرد این بود که بیشترین چیزی که در خیابان دیده می‌شود، ماشین است، ناخودآگاه وقتی ماشین هست، آلودگی صوتی هم هست و در کنارش آلودگی هوا نیز وجود دارد. این‌ها علاوه بر زشت کردن تصویر شهر، تاثیرات بسیار بدی در روحیات شهروندان دارد. درست است که همه شهرها باید خیابان‌های اصلی داشته باشد و ماشین‌ها در آن تردد کنند، اما این دلیل نمی‌شود که تمام خیابان‌های ما بشود ماشین رو، باید یک‌سری از خیابان‌ها به عابر پیاده سرویس بدهد و این می‌تواند به صورت یک پیاده رو تمام عیار باشد و یا یک خیابانی که فقط حمل و نقل عمومی در آن انجام شود. و این موضوع اصلا در شهر تهران وجود ندارد. در کل شهر تهران، تنها مکانی که در آن تا حدودی به افراد پیاده توجه شده است خیابان پانزده خرداد است.

معلولین در تهران باید در پرش از روی موانع تخصص پیدا کنند

من ساکن شهر ادینبورگ هستم، در این شهر دسترسی به فضای باز برای تمامی افراد از جمله سالمندان و معلولین کاملا امکان‌پذیر است و جزئیات به دقت بررسی شده است. موتورسوارها و رانندگان اتومبیل‌ها به هیچ‌وجه وارد پیاده رو نمی‌شوند و تمامی پیاده روها دارای یک رمپ مخصوص جهت عبور معلولان است، ولی من در کمال تعجب دیدم که در شهر تهران در ابتدای بسیاری از پیاده روها موانعی کار گذاشته شده تا موتورسوارها و ماشین‌ها امکان ورود نداشته باشند. هر چقدر فکر کردم که معلولان چطور از این موانع عبور می‌کنند به نتیجه نرسیدم. هم‌چنین در پیاده روها سنگ‌فرش‌هایی تعبیه شده است برای هدایت نابینایان، ولی به هیچ‌وجه اصول اجرایی بین‌المللی در آن به‌کار نرفته است.

روشنایی، فقط برای تصادف نکردن ماشین‌ها

یکی از موارد زیبایی‌شناسی در حوزه شهری، روشنایی است. اما در شهر تهران، روشنایی فقط برای این است که ماشین‌ها با هم تصادف نکنند. همه روشنایی برای خیابان‌هاست و هیچ روشنایی برای پیاده روها و درختان موجود در پیاده روها و عناصر طبیعی وجود ندارد. این موضوع بسیار خطرناک است.

اماکن تاریخی تهران، فریز شده و متروک است

ادینبورگ شهری با قدمت تاریخی در انگلستان است، مرکز این شهر یک مکان تاریخی است ولی زندگی در آن جریان دارد و انسان‌ها زندگی روزمره‌شان را در آن سپری می‌کنند و این اماکن به هیچ‌وجه تبدیل به موزه نشده است ولی متاسفانه در تهران، شهری با قدمتی طولانی، چنین چیزی مشاهده نمی‌شود و تقریبا تمامی اماکن تاریخی تبدیل به موزه و یا مکانی متروکه شده است که اصلا زندگی در آن جریان ندارد.

در معماری، هر ساختمان یک ٬سازی٬ می‌زند

در شهر ادینبورگ، تمامی ساخت و سازها تحت مدیریت است و هیچ فردی نمی‌تواند در طراحی معماری و منظر ساختمان خارج از الگوها و خلاف طبیعت محیط اقدام کند و اصلا امکان برهم زدن سیمای شهر برای کسی مقدور نیست. اما متاسفانه در تهران هر ساختمان ساز خودش را می‌زند.

دست نوشته آقای سایمون بل در انتهای مشاهدات

فضاهای شهری در تهران به واسطه عدم حضور شهروندان و تنوع زندگی نتوانسته‌اند به مکان‌های شهری تبدیل شوند. به طور مثال در اصفهان جداره زاینده رود، میدان‌های تاریخی و یا میدان‌های کوچکی که در محلات ساخته شده‌اند از قبیل محله جلفا، مکان‌های شهری‌ای می‌باشند که امکان حضور شهروندان را افزایش می دهند.

به طور کلی بی توجهی به جزئیات ساده که هرروزه شهروندان با آن سروکار دارند، و دست‌کم گرفتن اهمیت آن‌ها در زیباسازی محیط شهری در تهران به صورت قابل توجهی ملموس است.

من پیشنهادم این است که شما از پیشینه معماری و شهرسازی خود استفاده کرده و سعی کنید تا معنا و مفهوم آن‌را دریابید. معماری‌ای که در کاشان، اصفهان و ابیانه دیده می شود هیچ ارتباطی به آن‌چه در حال حاضر در ایران می‌گذرد نداشته در حالی‌که با زندگی مدرن نیز قابلیت‌های تطابق بسیاری دارد. یک معماری هم پیوند با طبیعت، بومی، زیبا، کاربردی و عملکردی، بدون زوائد که متاسفانه در معماری امروز تهران دیده نمی‌شود.

دانشجویان معماری منظر نیز باید علم معماری منظر را به جای این‌که از غرب، که معمولا درباره فضای سبز می‌باشد، گرته‌برداری کنند، باید از پیشینه معماری خود مانند چهارباغ و بازار در تعریف فضای باز فراغتی استفاده کنند. امروزه نورپردازي، تعريف‌كننده هويت و سيماي شبانه شهر است و نبود نور و وجود تاريكي شب عوارضي هم‌چون افزايش حوادث، تصادفات، جرايم و بزه كاري و كاهش امنيت اجتماعي را سبب مي‌شود.

حال سوال این است که چرا همیشه مشکلات در ایران باقی می‌مانند و نمی‌توانند رخت بربندند. چرا هنوز تامین برق و البته در آینده نزدیک تامین آب از چالش‌های بزرگ ایران خواهد بود؟ چرا و چراهای زیاد دیگر؟!