یکشنبه, ۳۰ تیر , ۱۳۹۸

٤٥ زندانی استمداد كننده از«بان كی مون» تحت فشار و اعتراف

منتشر شده در: .

evin1ماموران وزارت اطلاعات، زندانيان سياسي و امنيتي بند ٧ زندان اوين را براي تكذيب نامه استمداد از بان كي مون و نهادهاي حقوق بشري، تحت فشار نابود كننده اي قرار داده اند.

بنا به گزارش سحام، فشارها پس از آن تشديد شد كه ٤٥ زنداني انتقال يافته سياسي-امنيتي بند ٣٥٠ به زيرزمين بند ٧ كه فاقد هرگونه امكانات اوليه زيست است، درنامه‌اي به بان كي مون و نهادهاي حقوق بشري، خواستار توجه و رسيدگي به شرايط سخت و طاقت فرساي خود شدند.

پس از انتشارنامه درسايت‌ها و رسانه‌ها، فشار به زندانيان آغاز شد، ابتدا عباسي رابط بند٢٠٩ وزارت اطلاعات، چند تن از زندانيان را احضار و تهديد كرد كه عدم تكذيب براي آنها گران تمام مي‌شود و پس از آن، روز سه شنبه ١٦ دي‌ماه، مسولان حفاظت زندان به سرتيمي خطيبي، در دفتر رئيس بند هفت مستقر شده وهمه امضاكنندگان نامه را به جز٢ نفر ازآنان كه براي مسائل پزشكي در بند حضور نداشتند را تحت بازجويي و فشار قرار دادند تا اصل و محتوي اين نامه را تكذيب كنند.

دراين بازجويي‌هاي تك نفره، زندانيان ابتدا با يك نسخه بازجويي مواجه شدند كه برروي آن اين سوال نوشته شده بود،«صدورنامه را تاييد مي‌كنيد يا تكذيب؟» زندانيان بايد يكي از دوگزينه را انتخاب مي‌كردند.

با شروع مقاومت ازهمان نفر اول(سالار ستوده) و اين سوال كه شما اين تكذيبيه را براي چه منظوري اخذ مي كنيد؟ بازجويان به تندي واكنش نشان دادند. آن‌ها به تهديد و ارعاب زندانيان پرداخته و درمورد افراد اندكي‌كه درگذشته با پيگيري‌هاي فراوان و اخذ وثيقه‌هاي سنگين موفق به اعزام به مرخصي شده بودند، تهديد شده بودند كه مرخصي آنان لغو خواهد شد.

هم‌چنین برخي ديگر از زندانيان به محروميت از ملاقات، عفو و آزادي مشروط، تهديد شدند.

عده اي از زندانيان تحت اين فشارها و تهديدها، مجبور به تكذيب شدند ولي بخش بزرگي از آنان هم‌چنان برصحت مدعاهاي نامه به بان كي مون، تاكيد كردند.

بنا به این گزارش، اكثر زندانيان احضار شده توسط بازجويان، بدون پذيرفتن صدورتكذيب زير برگه بازجويي نوشته بودند:«محتواي خبر(وضعيت غيرانساني قرنطينه بند ٧) را تاييد مي‌كنم ولي ازانتشار خبر بي اطلاع هستم.»

آن‌ها از روش تاييد محتوا بدون پذيرش مسئوليت كه همواره از سوي زندانيان براي جلوگيري از پيگرد قضايي و اقدامات غيرقانوني توسط زندان‌بان انجام مي‌شود، استفاده كرده بودند.

بازجويان، همچنين در برگه‌ای ديگر ازهمه زندانيان بند هفت، اثر انگشت اخذ كردند.

بيم آن مي رود كه با سند سازي، قصد تخديش سنديت اين استمداد و محتوای آن را داشته باشند.

کمپين بين‌المللی حقوق بشر درايران پيش‌تر وضعيت زندانيان قرنطينه بند هفت را درتناقض با آيين نامه زندان‌ها و اصول اوليه حقوق شهروندان درقوانين ايران دانسته بود.

كمپين، با اشاره به اين‌که محل نگهداری اين زندانيان فاقد روزنه‌ای به هوای آزاد است، اعلام كرده بود که محل نگهدای زندانيان زير زمين ساختمان بند هفت است که قبلا قرنطينه زندان اوين بوده است: «آنجا چهاراتاق دارد که هيچ‌کدام ازاتاق‌ها پنجره ندارد و دريچه‌های کوچک اتاق‌ها هم که هم سطح کف زمين است مسدود شده اند. ازآن‌جا که تخليه فاضلاب بهداری طبقه فوقانی زندان پشت اين دريچه‌ها اتفاق می‌افتد و کاميون‌های حمل غذا و اجناس زندان نيز برای تخليه و بارگيری درمقابل اين دريچه‌ها پارک می‌شود و مرتب پر از دود و سروصدا است هيچ امکانی برای بازشدن دريچه‌ها باقی نمی گذارد.»

براساس آن گزارش:« اين شرايط باعث شده که زندانيان اين بند درمحيطی مرطوب زندگی کنند. بند پرازحشرات گزنده مثل ساس است که باعث بروز تشديد بيماری‌های قلبی، تنفسی و پوستی برای زندانيان شده است. اين ۷۵ نفر درهوای راکد و ناسالم بند شب را روز می‌کنند و روز را شب.»

گزارش كمپين زندانيان قرنطينه بندهفت ازحق هواخوری محروم هستند: «قرنطينه بند ۷ فاقد هواخوری است و زندانيان اين بخش حتی مجاز به عبور و مرور درمحيط های هواخوری بخش‌های ديگر زندان نيستند. اين موضوع باعث شده که اين زندانيان به غير از روزهای شنبه که برای دقايقی برای انتقال به سالن ملاقات از آنجا خارج می شوند، به طورکل از نعمت نورآفتاب، فضای سبز، جريان هوای سالم و امکانات خشک کردن لباس و پياده روی ضروری محروم بمانند.»

برخي نكات مهم گزارش كمپين بين المللي حقوق بشر درمورد قرنطينه بند هفت به شرح ذيل است: «زندانيان قرنطينه بند هفت از ورزش درفضای باز، استفاده از سالن‌های فوتبال و واليبال زندان نيز محروم هستند درحالي‌که بقيه زندانيان بندهای زندان اوين به طورکامل از اين امکانات به صورت روزانه برخوردار هستند.»

چهار دستشويی ايرانی و چهار دوش حمام زنگ زده دراين بند وجود دارد که دراکثر روزها آب گرم نيز وجود ندارد و مواد شوينده نيز مرتب به بند وارد نمی شود.

کيفيت نامناسب غذای زندان موضوعی است که بين همه زندانيان مشترک است اما آن‌چه زندانيان قرنطينه را در وضعيت اسف‌باری قرار داده، قطعی مکرر و تقريبا هميشگی گاز چراغ خانه کوچک آن است. آن‌ها غيرازآن‌که قادر به تهيه آب جوش برای درست کردن چای نيستند، امکانی برای طبخ غذا هم ندارند. زندانيانی که از لحاظ بيماری‌های گوارشی مجبور به پخت غذای شخصی خود هستند و وقتی در بند ۳۵۰ بودند خودشان غذا درست می‌کردند الان در وضعيت بسيار نامناسبی به سر می برند.

داروهایی که به زندانيان قرنطينه بند هفت داده می‌شود حتی در مواردی که آن‌ها سرما خوردگی معمولی دارند، همگی خرد شده و بدون بسته بندی است درحالي‌که هيچ‌کدام از زندانيان اين بند سابقه اعتياد به مواد مخدر يا متادون را ندارند.