پنج شنبه, ۱ اسفند , ۱۳۹۸

اگر بزرگ تر بودم، من نیز شهید می شدم

منتشر شده در: .

Aref-Darvish-saham-news

عارف درویش زندانی سیاسی بند ۳۵۰ اوین که اکنون در خارج از زندان به سر می برد ، با نگارش نامه ای به سردار محمد رویانیان ، که در محفلی خصوصی پیامی به این زندانی آزاد شده از بند داده بود، پاسخ داد.

به گزارش سحام ، عارف درویش ، فعال فرهنگی ، در دی ماه ٨٨ به علت انجام فعالیت های فرهنگی به همراه تعداد دیگری از اعضای یک سازمان غیر دولتی دستگیر شد. آقای درویش عضو یکی از سازمانهای غیر دولتیِ فرهنگی بود که برای معرفی تاریخ ایران فعالیت می کرد. عارف درویش پیش‌ تر در سال ۸۷ نیز بازداشت شده بود. وی در دی ماه 88 در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی پیرعباسی ، به سه سال و نیم حبس تعزیری محکوم شد و این حکم در دادگاه تجدید نظر به یک سال حبس تعزیری و ۲۶ میلیون ریال جریمه نقدی تقلیل یافت.

 

متن کامل جوابیه این زندانی به سردار رویانیان که در اختیار سحام قرار گرفته است ، بدین شرح است:

 

اگر بزرگتر بودم من نیز شهید می شدم
بزرگی سراسر به گفتار نیست / دو صد گفته چون نیم کردار نیست

آقای محمد رویانیان ؛ امروز شنیدم که درباره من چه گفته اید: ” به عارف بگید بره بفهمه و یاد بگیره نوجوان 13 ساله (شهید حسین فهمیده) کی بوده تا کاری نکنه بره زندان. ”
گرچه می دانید ، ولی باز هم می گویم من و دوستانم همه ساله به پاسداشت دلاوری رزمندگان به بهانه های گوناگون با هزینه خودمان و با عشق و دلبستگی تمام یاد جان دادگان راه میهن را بدون چشم داشتی گرامی می داریم .
از نخستین شهید ایران؛ آرش کمانگیر گرفته تا تندگویان و دوران و همت و باکری و فهمیده و دیگر شهیدانی که در راه آزادی و سربلندی میهن از جان خود گذشتند.
برایتان یادآور می شوم در دشوار شرایط بند 350 زندان اوین، سوم خرداد روز پرشکوه باز پس گیری خرمشهر، یادبود دفاع مقدس و جشن تیرگان را با هم بندیانم در هواخوری بند برگزار کردیم تا این گونه در اندازه توان خود هرجا که باشیم ، با آن بزرگان تجدید پیمان کرده باشیم.
گفته به یاد ماندنی و پند آموز علی کریمی را برای شما یادآور می شوم که :” اگر بزرگ بودم به جبهه می‌رفتم و منتی نمی‌گذاشتم.” امیدوارم دیگر هرگز سپاه دشمن را یارای تهدید کشورم نباشد ، اما اگر چنین شد من نیز دلاورانه هر چه از آن شهیدان آموخته ام پیشِ رویم می گذارم و پا درمیدان نبرد. و حتما بدون آن که چشم داشتی از مردم و خزانه کشورم داشته باشم و در آینده در روزگاری که تهی دستی مردم در رنج میهن را می بینم از آن چند صباح جبهه رفتنم بهره بری کنم و فخر آن را که چه رنج ها که در جبهه نکشیده ام! به رخ بکشم و تا ابد کشورم و مردمش را وامدار خود بدانم .
در روزگار کنونی با وجود همه اختلاف در نظرها بهتر است که با همبستگی تنها برای بزرگ ماندن ایران بزرگ مان کوشش کرد. چگونه می توان به خاطر دفاع از میهن پاداش خواست؟!

زاهدان کین جلوه در محراب و منبر می کنند / چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

 

عارف درویش روزنامه نگار و فعال فرهنگی