شنبه, ۲۵ آبان , ۱۳۹۸

فرزند مهدی کروبی: آیا چنین رفتار ظالمانه با قدمای انقلاب رواست؟

منتشر شده در: .

سحام نیوز: دکتر محمد تقی کروبی در مطلبی با عنوان “به یاد خواهر دلسوخته” از رفتارهای صورت گرفته با پدرش به شدت انتقاد کرد. به گزارش سحام نیوز، فرزند مهدی کروبی در یادداشت خود از دوران مبارزه خانواده احمد کروبی و نیز دوران سخت جنگ و حضور خواهران آقای کروبی در این عرصه سخن به میان آورده و گفته است: ” آنان با اعتقاد و ایمان به آرمان های انقلاب و برای حفظ تمامیت ارضی کشور فرزندان خود را در کنار دیگر فرزندان برومند این کشور به جبهه های جنگ فرستادند تا با تقدیم جان خود از دین و کیان کشوری که بنا بود با درهم کوبیدن زنگارهای طاغوت وحکومت مستبد فردی، عدالت، مساوات و برابری را برای ملت اش به ارمغان آورد، دفاع کنند.”

محمد تقی کروبی در بخش دیگری از نامه خود به برخورد های حکومت با پدرش پرداخته و نوشته است: “براستی چه کسی می توانست پیش بینی کند که یکی از پیشگامان انقلاب و مبارزه به جرم دفاع از مظلوم و تقبیح ظلم و ظالم در حبس قرار گیرد و نتواند برای شرکت در مراسم سوگواری دو خواهرش که اتفاقا هر دو آنان افتخار مادر شهید بودن را داشتند، شرکت کند. شاید انقلابی های انقلاب ندیده و جنگ طالبان جنگ نکرده بتوانند اصلاح طلبی و نفی ظلم و استبداد را فتنه و امر به معروف و نهی از منکر را تشویش اذهان عمومی بنامند، اما مگر می توان از قدمای پاک نهاد انقلاب که خود را به تباهی و فساد نیالودند جز مقاومت در برابر ظلم وتعدی و تلاش در جهت اصلاح را انتظار داشت؟ ”

لازم به توضیح است که روز گذشته خواهر آقای کروبی دار فانی را وداع نمود و حکومت اجازه حضور ایشان را بر سر پیکر آن مرحومه و نیز مراسم ختم ایشان را به وی نداد.
چندی پیش نیز خواهر دیگر مهدی کروبی که ایشان نیز مادر شهید بودند، فوت نمودند که باز هم متاسفانه حبس غیرقانونی و غیرشرعی، مانع از وداع برادر با خواهر شد.

به گزارش سحام، متن کامل یادداشت محمد تقی کروبی بدین شرح است:

و بشر الصابرین الذین اذا اصابتهم مصیبه قالو انا لله و انا الیه راجعون.

خبر درگذشت نابهنگام عمه دوست داشتنی و باوفای ام مرحومه خانم زینب کروبی موجب تاسف و تاثر بسیار شد. بدنبال دریافت این خبر تلخ، ناخودآگاه به مرور خاطرات کودکی ام از دوران زندان و سپس تبعید پدر بزرگ ام مرحوم آیت الله شیخ احمد کروبی در دماوند و زندانی شدن پدرم در قصر و اوین پرداختم. آن موقع ها عمه زینب به اتفاق فرزندانش پیش ما آمده بود و بارها به امید ملاقات برادر و پدر به اتفاق مادرم به زندان می رفت. بدنبال تبعید پدر بزرگ آخر هفته ها هم هرازگاهی به همت نزدیکان و یا مریدان پدرم در مسجد صاحب الامر شمیران بویژه حاج حسن محمدی، شیر مرد سبزی که خدا نگهدارش باشد به تبعید گاه پدر بزرگ می رفتیم تا ضمن تجدید دیدار این عابد و عارف کم نظیر، ساعاتی او را از تنهایی برهانیم. عاشق نصایح و محبت هایش بودیم بویژه آن موقع که صدر و ذیل حکومت را به هم می دوخت و نوید پیروزی نور بر ظلم و تباهی را می داد. در دوران خفقان که نام ساواک لرزه بر اندام بسیاری می انداخت او با شهامت فوق العاده اش در نقد صریح دیکتاتور زمان هر شنونده ای را میخکوب می کرد.

دوران مبارزه به سر آمد و انقلابیون رانده شده به حاکمیت رسیدند. پدر مسئولیت های متفاوتی بر عهده گرفت اما مسئولیت ها تغییری در زندگی نزدیکان او از جمله خواهران ایجاد نکرد و آنان با اعتقاد و ایمان به آرمان های انقلاب و برای حفظ تمامیت ارضی کشور فرزندان خود را در کنار دیگر فرزندان برومند این کشور به جبهه های جنگ فرستادند تا با تقدیم جان خود از دین و کیان کشوری که بنا بود با درهم کوبیدن زنگارهای طاغوت وحکومت مستبد فردی، عدالت، مساوات و برابری را برای ملت اش به ارمغان آورد، دفاع کنند. شهید محمد تقی بهرام مصیری، شهید محمد ماژپناه، شهید مهدی کروبی، شهید مصطفی شریفی، شهید میرزا ملکی، شهید مسعود کروبی و شهید ماشاءالله کروبی سهم کوچک نزدیکان کروبی در دوران جنگ بوده است. عمه زینب همچون خواهر بزرگش محدثه ، فرزند صالح و دوست داشتنی اش مصطفی نوجوان را بدون هیچ ادعایی تقدیم کرد و در غم شهادت مظلومانه اش کمر خم نکرد. اما در مقابل انحراف و فساد کم نظیر موجود که خیانتی نابخشودنی نسبت به خون شهدا و سال ها تلاش مبارزان راه ازادی و استقلال این کشور بوده، همچون دیگر مادران شهید دلسوخته شد و با دلی پر از عاقبت تاسف آور امروز کشور به دیار باقی شتافت.

براستی چه کسی می توانست پیش بینی کند که یکی از پیشگامان انقلاب و مبارزه به جرم دفاع از مظلوم و تقبیح ظلم و ظالم در حبس قرار گیرد و نتواند برای شرکت در مراسم سوگواری دو خواهرش که اتفاقا هر دو آنان افتخار مادر شهید بودن را داشتند، شرکت کند. شاید انقلابی های انقلاب ندیده و جنگ طالبان جنگ نکرده بتوانند اصلاح طلبی و نفی ظلم و استبداد را فتنه و امر به معروف و نهی از منکر را تشویش اذهان عمومی بنامند، اما مگر می توان از قدمای پاک نهاد انقلاب که خود را به تباهی و فساد نیالودند جز مقاومت در برابر ظلم وتعدی و تلاش در جهت اصلاح را انتظار داشت؟ در خلال 17 ماه حبس غیر قانونی پدرم دو گوهر گرانبهای خانواده کروبیان را از دست دادیم و پدر از بدیهی ترین حق خود یعنی شرکت در مراسم ختم عزیزان خود محروم شد. آیا چنین رفتار ظالمانه با قدمای انقلاب رواست؟ هل جزاء الاحسان الا الاحسان.

این ضایعه را به پدر عزیزتر از جانم، عموی گرامی ام، حجت الاسلام شیخ جواد شریفی همسر آن مرحومه، علی و زهرا شریفی و دیگر بازماندگان تسلیت عرض نموده و برای آن مرحومه مغفوره، غفران و رحمت الهی و برای بازماندگان صبر جمیل و اجر جزیل خواهانم.

محمد تقی کروبی
24 تیرماه 1391